श्वानाहुनि अति नीच,Shvanahuni Ati Neech

श्वानाहुनि अति नीच तुम्ही रे, स्वार्था मांजरसे टपतां ।
जंबुकगुरु जनवंचनकामीं । साधुबकापरि वरि दिसतां ॥

वेदशास्त्रसंपन्न म्हणवितां । केलि मुखोद्गत ती गीता ।
तत्व तयांतिल कळे हेंच का । सत्यपराङमुख कां होतां ॥

श्वान नाचतें पुच्छ घोळितें, चाटि अंग तुकड्याकरितां ।
तसें नाचतां आर्जव करितां, रुचे समर्था तें वदतां ॥

तो म्हणे अश्व वृषभाला । तुम्ही मान तुकवितां त्याला ।
तो म्हणे अहो रवि मेला । लावितां पदर डोळ्यांला ।
मी कसा तरुण रंगेला । म्हणतांच मदन अवतरला ।
नरनंदी हे लक्ष्मीनंदन । त्यांत भोंवतीं तुम्हि जमतां ।
श्वान काक बक ढोंगी सोंगी । दिवटी त्याच्या करि देतां ॥

शांती-दीप हा आज,Shanti Deep Ha Aaj

पृथ्वीगोल हा उजळुनी सगळा
शांती-दीप हा आज निमाला

भारतमाते तुझिया पोटी
रत्‍न जन्मली कोटी कोटी
जगताची या दिपवून दृष्टी
निघे जावहर लाल आजला
शांती-दीप हा आज निमाला

पुसुनी दीन-दुबळ्यांचे आसू
फुलवूनिया सूख-शांती-हासू
शमवून सारे युद्ध पिपासू
पुलकित करूनि सर्व भूतला
शांती-दीप हा आज निमाला

पुरे अता अणुशस्त्र निर्मिती
कोटी जीवांची त्यात आहुती
रम्य जगा ती नको विस्मृती
शांतीमंत्र हा देऊनी सकला
शांती-दीप हा आज निमाला

शांत दांत कांते,Shant Dant Kante

शांत दांत कांते, कांते गे
कां तव जे मन सचिंत हे भ्रमले
तिमीर उरी भरले, कांते गे

जीवन मम गे, तेच तुझे मन
दैवयोगे जगी अपुले जुळले, कांत गे

शांत दांत कलिका ही,Shant Dant Kalika Hi

शांत दांत कलिका ही । चारुगात्री देवता ही ॥

त्रस्त जगा शांत करी । वधोनि रिपुमत्ता ही सदाही ॥

शंभो शंकरा करुणाकरा,Shambho Shankara

शंभो, शंकरा, करुणाकरा, जग जागवा !

अंधार हा लोपवा
द्यावा प्रकाश नवा
चराचर उजळाया चैतन्याची ज्योत चेतवा, हे शिवा !

सांब सदाशिव हे त्रिपुरारी, शंभो !
हे भवतारक दु:ख निवारी, शंभो !

संमार्जिली अंगणे
पान्हावली गोधने
आसावला आसमंत अमृताने चिंब नाहवा, हे शिवा !

सांब सदाशिव हे त्रिपुरारी, शंभो !
हे भवतारक दु:ख निवारी, शंभो !

तू आपदा वारणारा
तू दु:खिता तारणारा
होई कृपावंत, विश्वातले आर्त, अभयंकरा शांतवा, हे शिवा !

सांब सदाशिव हे त्रिपुरारी, शंभो !
हे भवतारक दु:ख निवारी, शंभो !

शंभो शिवहर करुणाकर,Shambho Shivahar

शंभो शिवहर, करुणाकर
हे विश्वेशा, गौरीप्रियकरा ॥

अज्ञानी बलहीन आम्ही
शरणागत तव चरणां
धरि शिरिं करुणयुत कर ॥

मार्गा आम्हां सर्वपरी ।
हे शशिमौली, तू सांभाळी,
जय काळीश्वर ॥

शंकरा करुणाकरा,Shankara Karunakara

शंकरा करुणाकरा, पाठी उभा राहूनी ये
हाक ऐकुनी धावुनी ये धावुनी ये

फुलवुनी अंगार डोळा तूच मदना जाळिले
आपुल्या भक्तास भोळ्या तूच ना सांभाळिले
आज वणवा पेटला, मेघ तू होऊनी ये

आज लाखो वीर जाती देशसेवा कारणा
तू तुझे सामर्थ्य देई हीच माझी प्रार्थना
साधुसंतांची दयाळ, साक्ष ती घेऊनि ये

शंकरपद वंदि आधीं,Shankarpad Vandi Aadhi

शंकरपद वंदि आधीं । मग नत बलवंतपदीं ॥

वाग्देवीकंठमणी । प्रतिघाते ज्ञानतरणि ।
रसगंगा यद्वाणी । नमितों ते सुकवि हृदीं ॥

शोधू मी कुठे कशी,Shodhu Mi Kuthe Kashi

शोधू मी कुठे, कशी, प्रिया, तुला ?
प्रीती का देई साद ही मजला ?

दिसे कुणी मज पुन्हा लपते ग
घुमते का शीळ इथे ?
पदरी मी भास खुळे जपते ग
हलले का पान तिथे ?
वारा हा काही सांगतो मजला !

ओळखीची खूण काही पटते ग
नच झाली भेट जरी
डोळियांच्या पापणीत मिटते ग
उमटे जे बिंब उरी
येती या चाहुली कशा मजला ?

शोधीत गाव आलो,Shodhit Gaav Aalo

शोधीत गाव आलो स्वप्नात पाहिलेले
किती रंग जीवनाला व्यापून राहिलेले

कधी ऊन झेलले अन्‌ कधी तृप्त चांदण्यात
साऱ्या ऋतूत जपला हृदयातला वसंत

दिस मावळेल आता उजळेल चांदरात
जाता सरून रजनी येते नवी पहाट
चाले अखंड पुढती ऋतुचक्र हे अनंत

शोधिसी मानवा राऊळी,Shodhisi Manava Rauli

शोधिसी मानवा, राऊळी मंदिरी
नांदतो देव हा, आपुल्या अंतरी

मेघ हे दाटती, कोठुनी अंबरी ?
सूर येती कसे, वाजते बासरी ?
रोमरोमी फुले, तीर्थ हे भूवरी
दूर इंद्रायणी, दूर ती पंढरी

गंध का हासतो, पाकळी सारुनी ?
वाहते निर्झरी, प्रेमसंजीवनी
भोवताली तुला, साद घाली कुणी
खूण घे जाणुनी, रूप हे ईश्वरी

भेटतो देव का, पूजनी अर्चनी ?
पुण्य का लाभते, दानधर्मातुनी ?
शोध रे दिव्यता, आपुल्या जीवनी
आंधळा खेळ हा खेळशी कुठवरी ?

शोधितो राधेला श्रीहरी,Shodhito Radhela Shrihari

शारद पुनवा, शांत चांदणे कालिंदीच्या तटी
गोपी जमल्या, रास रंगला कदंबतरूतळवटी

दिसेना सखी लाडकी परि
शोधितो राधेला श्रीहरी !

इथे पाहतो, तिथे पाहतो
मधेच थबकून उभा राहतो
बासरी मुकीच ओठांवरी
शोधितो राधेला श्रीहरी !

दरवळलेल्या कुंजानिकटी
इथेच ठरल्या होत्या भेटी
कशी ती वेळा टळली तरी
शोधितो राधेला श्रीहरी !

काय वाजले प्रिय ते पाउल
तो तर वारा तिची न चाहुल
भास हो फसवा वरचेवरी
शोधितो राधेला श्रीहरी !

शोधितो राधेला गोपाल,Shodhito Radhela Gopal

सोडुनी आपुला राजमहाल
शोधितो राधेला गोपाल

माझ्यावरती असे कोणते
घडले मायाजाल

निळ्यासावळ्या आभाळाहुन
आपुले प्रेम विशाल

शून्य गोकुळी येईल पुन्हा
हसरी सोनसकाळ

शोध शोधता तुला,Shodh Shodhata Tula

शोध शोधता तुला, शोधता तुला
प्रिये मी हरवून बसलो मला

असेन का मी तिथे प्रणयिनी
तुझ्याच स्मरणी अथवा नयनी
नसेन तेथे, तर मी सरलो
जन्मच गे हरवला

कितिदा वाटे स्वप्नी यावे
मुकेपणाने धुंडाळावे
उगा कुणाच्या मनी फिरण्याची
मला न ठावी कला

दोघांमधला कठिण दुरावा
दूर कसा गे कुणी करावा ?
पडछायेने कसे धरावे
धुंद वाहत्या जला

शेपटीवाल्या प्राण्यांची,Shepativalya Pranyanchi

शेपटीवाल्या प्राण्यांची पूर्वी भरली सभा,
पोपट होता सभापती मधोमध उभा.
पोपट म्हणाला, पोपट म्हणाला, "मित्रांनो,
देवाघरची लूट, देवाघरची लूट !
तुम्हा-आम्हा सर्वांना एक एक शेपूट
या शेपटाचे कराल काय ?"

गाय म्हणाली, "अश्शा अश्शा, शेपटीने मी वारीन माश्या."

घोडा म्हणाला, "ध्यानात धरीन, ध्यानात धरीन
मीही माझ्या शेपटीने, असेच करीन, असेच करीन,"

कुत्रा म्हणाला, "खुषीत येईन तेव्हा, शेपूट हलवीत राहीन."

मांजरी म्हणाली, "नाही ग बाई, कुत्र्यासारखे माझे मुळीच नाही,
खूप खूप रागवीन तेंव्हा शेपूट फुगवीन, शेपूट फुगवीन."

खार म्हणाली, "पडेल थंडी तेव्हा माझ्या शेपटीची मलाच बंडी."

माकड म्हणाले, "कधी वर, कधी बुडी, शेपटीवर मी मारीन उडी."

मासा म्हणाला, "शेपूट म्हणजे दोन हात, दोन हात
पोहत राहीन प्रवाहात, पोहत राहीन प्रवाहात."

कांगारू म्हणाले, "माझे काय?"
"तुझे काय? हा हा हा !
शेपूट म्हणजे पाचवा पाय."

मोर म्हणाला, "पीस पीस फुलवुन धरीन, मी धरीन
पावसाळ्यात नाच मी करीन."

पोपट म्हणाला, "छान छान छान!
देवाच्या देणगीचा ठेवा मान.
आपुल्या शेपटाचा उपयोग करा."

"नाही तर काय होईल?"
"दोन पायाच्या माणसागत, आपुले शेपूट झडून जाईल."

शेत बघा आलंया,Shet Bagha Aalaya

शेत बघा आलंया राखणीला
सोन्याचं घुंगरू गोफणीला

लखलख पाचूचा हिरवा वाडा
रोखलाय वाऱ्यानं तेजाचा घोडा
गव्हल्या गाईचा अवखळ पाडा
धन्यानं बांधलाय्‌ दावणीला

मोत्याची नथणी मराठमोळी
लज्जेची लेणी अंगभर ल्याली
सोन्याच्या पाऊली लक्षुमी आली
राहिली जन्माची चाकरीला

एकीच्या सुखाला लावताय पिडा
पाखरांनो उडा नजरेत दडा
गोफणीत घुमतोय विषारी खडा
नका गणू गुजावण देखणीला

शूरा मी वंदिले,Shoora Mi Vandile

शूरा मी वंदिले ।
धारातीर्थी तप जे आचरती ।
सेनापति यश याचि बले ॥

शिरकमला समरी अर्पिती ।
जनहित पूजन वीरा सुखशांती ।
राज्य सुखी या साधुमुळे, वंदिले ॥

शूर अम्ही सरदार,Shur Amhi Sardar

शूर अम्ही सरदार अम्हाला काय कुनाची भीती ?
देव, देश अन्‌ धर्मापायी प्राण घेतलं हाती !

आईच्या गर्भात उमगली झुंजाराची रीत
तलवारीशी लगिन लागलं जडली येडी प्रीत
लाख संकटं झेलुन घेइल अशी पहाडी छाती !

जिंकावं वा कटुन मरावं हेच अम्हाला ठावं
लढुन मरावं, मरुन जगावं हेच अम्हाला ठावं
देशापायी सारी इसरू माया-ममता-नाती !

शुभमंगल या समया,Shubhamangal Ya Samaya

शुभमंगल या समया, फुलल्या आनंदे दशदिशा

जीवनस्वप्न मनोहर अपुले, आले अजि उदया
शुभमंगल या समया

नाचती डोलती आनंदे ही देवाची बाळे
भूवरी नंदनवन आले
बघुनि तयांची सौख्यसंपदा
येईल लाजुनी आश्रय घ्याया, पर्णकुटीत कुबेर

शुभंकरोति म्हणा मुलांनो,Shubhankaroti Mhana

दिवा पाहुनी लक्ष्मी येते करू तिची प्रार्थना
शुभंकरोति म्हणा, मुलांनो, शुभंकरोति म्हणा
शुभंकरोति कल्याणम्‌, शुभंकरोति कल्याणम्‌

जेथे ज्योति तेथे लक्ष्मी
उभी जगाच्या सेवाधर्मी
दिशादिशांतुन या लक्ष्मीच्या दिसती पाउलखुणा

या ज्योतीने सरे आपदा
आरोग्यासह मिळे संपदा
शत्रुबुद्धिचा विनाश होता, सौख्य मिळे जीवना

दिव्या दिव्या रे दीपत्कार
कानी कुंडल मोतिहार
दिव्यास पाहून नमस्कार हा रिवाज आहे जुना