हरिभजनाविण काळ,Hari Bhajanavin Kaal

हरिभजनाविण काळ घालवू नको रे ॥१॥

दोरीच्या सापा भिवुनी भवा ।
भेटी नाही जिवा-शिवा ।
अंतरीचा ज्ञानदिवा मालवू नको रे ॥२॥

विवेकाची ठरेल ओल ।
ऐसे की बोलावे बोल ।
आपुल्या मते उगीच चिखल कालवू नको रे ॥३॥

संत संगतीने उमज ।
आणुनि मनी पुरते समज ।
अनुभवावीण मान हालवू नको रे ॥४॥

सोहिरा म्हणे ज्ञानज्योती ।
तेथ कैचि दिवस-राती ।
तयावीण नेत्रपाती हालवू नको रे ॥५॥

स्वप्नात पाहिले जे ते राहू,Swapnat Pahile Je Te Rahu

स्वप्नात पाहिले जे ते राहू देत स्वप्नी
हे सत्य स्वप्नरंगी मी ऐकिले सुरांनी

मी पाहिले दिठीने लावण्य एक दैवी
त्या शामसुंदराला जी धुंद करिल देवी

परि आस या मनाची हा एक ध्यास देवा
लावण्य हेच दैवी माझे मला मिळावे
माझे मला मिळावे..... माझे मला मिळावे

स्वर्ग मला सुभग आज,Svarga Mala Subhag Aaj

स्वर्ग मला सुभग आज
धरतीवर गवसला ।

अमरांसहि अजय असा
राजमुकुट लाभला ॥

भुवनवीर पति नृपाल
अतुल विभव बल विशाल
नंदनमय जीवनात
कल्पवृक्ष बहरला ॥

संतांचिया गांवी प्रेमाचा,Santanchiya Gavi Premacha

संतांचिया गांवी प्रेमाचा सुकाळ ।
नाहीं तळमळ दु:खलेश ॥१॥

तेथें मी राहीन होऊनि याचक ।
घालितील भीक ते चि मज ॥२॥

संताचिया गांवी वसे भांडवल ।
अवघा विठ्ठल धन वित्त ॥३॥

संतांचे भोजन अमृताचे पान ।
करिती कीर्तन सर्वकाळ ॥४॥

संतांचा उदीम उपदेशाची पेठ ।
प्रेमसुख साट घेती देती ॥५॥

तुका म्हणे तेथें आणिक नाहीं परी ।
म्हणोनि भिकारी जालों त्यांचा ॥६॥

संगीतरस सुरस,Sangit Ras Suras

संगीतरस सुरस
मम जीवनाधार !

सूर ताल लय धून
नटला विविधरंगि
स्वररूप ओंकार !

आनंदघन असा
बरसे नभातून
हा वेद श्रुतिमान
सुखसार !

सुरत पियाकी न्‌ छिन्‌,Surat Piyaki Na Chin

सुरत पियाकी न्‌ छिन्‌ बिसुराये
हर हरदम उनकी याँद आये

नैंनन और न को समाये
तरपत हूँ बिलखत रैन निभायें
अखियाँ निर असुवन झर लाये

साजन बिन मोहे कछुना सुहावे
बिगरी को मेरे कौना बनावे
हसनरंग असु जी बहलावे

सुखाचें जें सुख चंद्रभागेतटीं,Sukhache Je Sukha

सुखाचें जें सुख चंद्रभागेतटीं ।
पुंडलीकापाठीं उभें ठाकें ॥१॥

साजिरें गोजिरें समचरणीं उभें ।
भक्ताचिया लोभें विटेवरी ॥२॥

कर दोनीं कटीं श्रीमुख चांगले ।
शंख चक्र मिरवले गदापद्म ॥३॥

चोखा म्हणे शोभे वैजयंती कंठी ।
चंदनाची उटी सर्व अंगी ॥४॥

साद देती हिमशिखरे,Saad Deti Himshikhare

साद देती हिमशिखरे शुभ्र पर्वताची
क्रमिन वाट एकाकी ब्रम्हसाधनेची

कैलासाचा कळस ध्वज कौपिनाची
अढळ त्या धृवावरती दृष्टि यात्रिकाची
मला नाही उरली आता ओढ प्रपंचाची

स्वप्न रंगले रात्री धुंद प्रेमिकांचे
वाटते आता होते पतन या मनांचे
मृगजळात का भागे तृषा तृषार्ताची ?

सर्वात्मका सर्वेश्वरा,Sarvatmka Sarveshwara

सर्वात्मका सर्वेश्वरा
गंगाधरा शिवसुंदरा ।
जे जे जगी जगते तया
माझे म्हणा करुणाकरा ॥

आदित्य या तिमिरात व्हा
ऋग्वेद या हृदयात व्हा
सुजनत्व द्या, द्या आर्यता
अनुदारिता दुरिता हरा ॥

शांत दांत कांते,Shant Dant Kante

शांत दांत कांते, कांते गे
कां तव जे मन सचिंत हे भ्रमले
तिमीर उरी भरले, कांते गे

जीवन मम गे, तेच तुझे मन
दैवयोगे जगी अपुले जुळले, कांत गे

विश्वाचा विश्राम रे,Vishvacha Visram Re

विश्वाचा विश्राम रे, स्वामी माझा राम रे
आनंदाचे धाम त्याचे गाऊ वाचे नाम रे

चिद्‌रत्ना घन खाण रे, एकाएकी जाण रे
प्राणांचाही प्राण माझा गड्या तुझी आण रे

देवाचा जो देव रे, तो हा स्वयमेव रे
अलक्ष लक्षुनी साखी घेउ अंगी खेम रे

शिवाचा आराम रे, भक्तपूर्ण काम रे
मुक्त योगीजन गाती तयासी निष्काम रे

मिथ्या दे अनेक रे, सत्य राम एक रे
विष्णू कृष्ण जगन्नाथ करी हा विवेक रे

विष्णुमय जग वैष्णवांचा,Vishnumay Jag

विष्णुमय जग वैष्णवांचा धर्म ।
भेदाभेदभ्रम अमंगळ ॥१॥

आइका जी तुम्ही भक्त भागवत ।
कराल तें हित सत्य करा ॥२॥

कोणा ही जिवाचा न घडो मत्सर ।
वर्म सर्वेश्वरपूजनाचे ॥३॥

तुका म्हणे एका देहाचे अवयव ।
सुख दुःख जीव भोग पावे ॥४॥

विकल मन आज झुरत,Vikal Man Aaj Jhurat

विकल मन आज झुरत असहाय !
नाहि मज चैन, क्षणक्षण झुरति नयन
सांगू कोणा ?

ही चांदरात, नीज नच त्यात,
विरह सखी मी कुठवर साहू ?
नाहि मज चैन, क्षणक्षण झुरति नयन
कोणा सांगू ?

लेऊ कशी वल्कला,Leu Kashi Valkala

लेऊ कशी वल्कला
ते जुळे न बाई मला

नीट निरीची गाठ न जुळते
निरीवरती निरी न मिळते
कटीवरुनी सरते ओघळते असोवरी मेखला

हवी कशाला मणी-भूषणे
जवळी असता अहेव लेणे
डागतील मज सये दागिने माळीन चंपक फुला

लागी कलेजवाँ कटार,Lagi Kalejava Katar

लागी कलेजवाँ कटार ।
सावरियाँसे नयना हो गये चार ।
हाय राम ॥

बूँद ना गिरा एक लहू का
कछूँ ना रही निसानी
मन घायल पर तन पे छायी
मिठी टीस सुहानी
सखी री मैं तो सुद्ध-बुद्ध बैठी बिसार ॥

प्रीत की रीत सखी ना जानू
जीत हुई या हार ना मानू
जियरा करे इकरार अब मोर ॥

रंध्रात पेरिली मी,Randhrat Perili Mi

रंध्रात पेरिली मी आषाढ दर्द गाणी
उन्मादल्या सरींची उमजून घे कहाणी

पुसणार तू कुणाला मिटलीत सर्द दारे
धारांत नाहणारी धरतीच गे ईमानी

पानातुनी मनाच्या माझेच हे शहारे
मातीत मातलेला आवेगही तुफानी

सोसून सोसवेना गात्री अलक्ष धारा
प्राशून पाप येते डोळ्यांत मूढ पाणी

प्राणात हूड वारे हलतेच झाड आहे
त्यानीच ढाळलेली तू माळिली विराणी

रूपसुंदर सखी साजिरी,Rup Sundar Sakhi Sajiri

रूपसुंदर सखी साजिरी गुणखणी
दूर जाता उरे काय या जीवनी ?

पाहु कोठे अता मोहना ती प्रिया ?
शांतवू मी कसा विकल हृदयास या ?
प्रीतिसुम लोपले एकदा उमलुनी !

हरपली माधुरी, संपली चारुता
राहिली व्यापुनी अंतरा शून्यता
आज वीणेवरी मूक हो रागिणी !

रमविती ना जिवा रम्य संध्याउषा
काय मजला अता पौर्णिमेची निशा ?
आग ओली झरे शीत ज्योत्स्नेतुनी !

या भवनातिल गीत पुराणे,Ya Bhavanateel Geet Purane

या भवनातिल गीत पुराणे
मवाळ, हळवे सूर,
जाऊ द्या, आज येथुनी दूर

भावभक्तिची भावुक गाथा
पराभूत हो नमविल माथा
नवे सूर अन्‌ नवे तराणे
हवा नवा तो नूर
जाऊ द्या दूर जुने ते सूर

यतिमन मम मानित त्या,Yatiman Mam Manit Tya

यतिमन मम मानित त्या
एकल्या नृपाला ।
आदिअंत ज्यास नसे
त्या सनातनाला ॥

गगनधरा ज्या निवास
बंधन भय नाहि त्यास
समिर करिल काय नमन
सधन सागराला ॥

मंद मंद ये समीर,Mand Mand Ye Samir

मंद मंद ये समीर जागवीत आठवणी
विकसित मधु गंध बहर, स्वर्गसुखाच्या लहरी

झळझळती कळस दूर, येता परिसर जवळी
बघ रे बघ विरहार्ता, आली तव अवधपुरी

प्रिय बांधव स्वजन तात, भेटता दिठी दिठी
मातृदवता मदीय बघतिल डोळे भरुनी
सज्ज उभी स्वागतास माझी अयोध्या नगरी