सूर आनंदघन सूर SUR AANANDGHAN SUR

सूर आनंदघन सूर ओंकारधन

सूर संवेदना सूर ही चेतना

सूर ही साधना सूर आराधना

सूर आनंदवन

धर्म हे, वंश हे, देश, भाषा किती

सर्व सीमा सहज सूर ओलांडिती

सूर करी मुक्‍त मन

मुक्‍तीच्या मंदिरी सूर ही देवता

सूर तिमिरात या दीप हो तेवता

सूर तेजोभवन

Lyrics -मंगेश पाडगावकर MANGESH PADAGAWAKAR
Music -विनय राजवाडे VINAY RAJAWADE
Singer -अवधूत गुप्‍ते,प्रिया निमकर,मंदार आपटे AVADHUT GUPTE,PRIYA NIMAKAR,MANDAR AAPATE
Movie / Natak / Album -सूर आनंदघन SUR ANANDGHAN

सांग सांग भोलानाथ,Sang Sang Bholanath

सांग सांग भोलानाथ, पाऊस पडेल काय ?
शाळेभोवती तळे साचुन, सुट्टी मिळेल काय ?

भोलानाथ दुपारी आई झोपेल काय ?
लाडू हळूच घेताना आवाज होईल काय ?

भोलानाथ भोलानाथ, खरं सांग एकदा
आठवड्यातून रविवार, येतील का रे तीनदा ?

भोलानाथ उद्या आहे, गणिताचा पेपर
पोटात माझ्या कळ येऊन दुखेल का रे ढोपर ?

भोलानाथ भोलानाथ चॉकलेट मिळेल काय ?
आकाशातून वेफर्सचा पाऊस पडेल काय ?

भोलानाथ जादूचा शंख मिळेल काय ?
भोलानाथ परीसारखे पंख देशील काय ?

सोबतीला चंद्र देते,Sobatila Chandra Dete

सोबतीला चंद्र देते, अंतरीचा ध्यास देते
तू जिथे जाशील तेथे मी तुला विश्वास देते

चांदण्यांच्या पावलांनी मी तुझ्या स्वप्नात आले
या निळ्या बेहोष रात्री मी तुझ्याशी एक झाले
मीलनाला साक्ष होते ते तुला मी श्वास देते

संचिताचे सूर माझ्या एकदा छेडून घे तू
घाल ती वेडी मिठी अन्‌ एकदा वेढून घे तू
जन्मती हे सूर जेथे ते तुला आभास देते

तू कुठेही जा, सुखी हो, चंद्र माझा साथ आहे
गीत माझे घेउनी जा, प्राण माझा त्यात आहे
तृप्तिला हेवा जिचा ती लोचनांची प्यास देते

सुट्टी एके सुट्टी,Sutti Eke Sutti

सुट्टी एके सुट्टी, सुट्टी दुणे सुट्टी
सुट्टी जर दिली नाही शाळेला बुट्टी

भरपूर पाऊस पडू दे, रस्ते सगळे बुडू दे
सुट्टी जर देत नाही तर सगळ्यांची बुट्टी

गणिते सगळी मुर्दाबाद, सुट्टी-सुट्टी जिंदाबाद
आई म्हणते घरी रहा, तिच्याशी बट्टी

सावर रे सावर रे,Savar Re Savar Re

सावर रे सावर रे सावर रे उंच उंच झुला
सुख मला भिवविते सांगू कसे तुला ?

आता आभाळ भेटले रे
अंग फुलांनी पेटले रे
पहा कसे ऐकू येती श्वास माझे मला

फांदी झोक्याने हालते रे
वाटे स्वप्नी मी चालते रे
मिटले मी माझे डोळे, हात हाती दिला

जुने आधार तुटले रे
तुझ्या मिठीत मिटले रे
सांभाळ तू बावरल्या वेड्या तुझ्या फुला

सर्व सर्व विसरु दे,Sarva Sarva Visaru De

सर्व सर्व विसरु दे गुंतवू नको पुन्हा
येथ जीव जडविणे हाच होतसे गुन्हा

हे धुके, अशी हवा, ही उदासता भरे
सूर सूर मिटुनिया लोपलीत पाखरे
हास हास लाडक्या श्रावणातल्या उन्हा

रात्र रात्र जागुनी वाट पाहिली कुणी
मंद होऊनी विरे अन्‌ पहाटचांदणी,
स्वप्न संपुनी असे ये कठोर वंचना

काय मोर थांबतो मेघ दाटता शिरी ?
भान राधिके नुरे ऐकताच बासरी
बंधनात जन्मतो मुक्तिचा खरेपणा

हाक धुंद ही तुझी अंग अंग वेढिते
होऊनी प्रवाह या बंधनात ओढिते
मी मला अजाणता गुंतले अशी पुन्हा

हास हास लाडक्या श्रावणातल्या उन्हा
धुंद धुंद गंध ये दाटुनी फुलाविना

सखी मी दर्ददिवाणी,Sakhi Mi Dard Diwani

सखी मी दर्ददिवाणी
माझी व्यथा कुणा न कळे ग

घायाळाची मर्मवेदना घायाळास कळे ग

रत्‍नपारख्याविण रत्नांची कुणा न पारख व्हावी
शूलावर मम शेज सखे जर नीज कशी मज यावी
गगन मंडळी शेज प्रियाची मीलन मग कोठे ग

फिरते वणवण जखमी होवून वैद्य कुणी न भेटे ग
मीरेची संपेल व्यथा जर हरीस वैद्य मिळे ग

शुक्रतारा मंद वारा,Shukratara Mand Vara

शुक्रतारा, मंद वारा, चांदणे पाण्यातुनी
चंद्र आहे, स्वप्न वाहे धुंद या गाण्यातुनी
आज तू डोळ्यांत माझ्या मिसळुनी डोळे पहा
तू अशी जवळी रहा

मी कशी शब्दात सांगू भावना माझ्या तुला ?
तू तुझ्या समजून घे रे लाजणाऱ्या या फुला
अंतरीचा गंध माझ्या आज तू पवना वहा
तू असा जवळी रहा

लाजऱ्या माझ्या फुला रे गंध हा बिलगे जिवा
अंतरीच्या स्पंदनाने अन्‌ थरारे ही हवा
भारलेल्या या स्वरांनी भारलेला जन्म हा
तू अशी जवळी रहा

शोधिले स्वप्नात मी ते ये करी जागेपणी
दाटुनी आलास तू रे आज माझ्या लोचनी
वाकला फांदीपरी आता फुलांनी जीव हा
तू असा जवळी रहा

शब्दावाचुन कळले सारे,Shabdavachun Kalale Sare

शब्दावाचुन कळले सारे शब्दांच्या पलिकडले
प्रथम तुला पाहियले आणिक घडू नये ते घडले

अर्थ नवा गीतास मिळाला
छंद नवा अन्‌ ताल निराळा
त्या दिवशी का प्रथमच माझे सूर सांग अवघडले ?

होय म्हणालिस नकोनकोतुन
तूच व्यक्त झालीस स्वरातुन
नसता कारण व्याकुळ होऊन उगिच हृदय धडधडले

आठवते पुनवेच्या रात्री
लक्ष दीप विरघळले गात्री
मिठीत तुझिया या विश्वाचे रहस्य मज उलगडले

शब्द शब्द जपून ठेव,Shabd Shabd Japun Thev

शब्द शब्द जपून ठेव बकुळिच्या फुलापरी

काय बोलले नकळे
तू समजुन घे सगळे
लाविलीस ज्योत तूच या उदास अंतरी

दुःख नको तुटताना
अश्रु नको वळताना
मी मिटता लोचन हे उमलशील तू उरी

साक्ष लाख ताऱ्यांची
स्तब्ध अचल वाऱ्याची
ज्योत बनुन जळले रे मी तुझ्या पथावरी

विसरशील तू सारे,Visarshil Tu Sare

हे हात असे जुळलेले
हे नेत्र असे खिळलेले
विसरशील तू सारे
विसरशील तू सारे

हे सांध्यरंग विरतील
तारका नभी झुरतील
हे उदास होतिल वारे

मधुगंध धुंद उडताना
तिमिरात चंद्र बुडताना
मी स्मरेन सर्व इषारे

तू जिथे कुठे असशील
स्वप्नात मला दिसशील
तुज कळेल पण हे का रे ?

लाजून हासणे अन्‌,Lajun Hasane An Hasun

लाजून हासणे अन्‌ हासून हे पहाणे
मी ओळखून आहे सारे तुझे बहाणे

डोळ्यांस पापण्यांचा का सांग भार व्हावा ?
मिटताच पापण्या अन्‌ का चंद्रही दिसावा ?
हे प्रश्न जीवघेणे हरती जिथे शहाणे

हाती धनुष्य ज्याच्या त्याला कसे कळावे ?
हृदयात बाण ज्याच्या त्यालाच दुःख ठावे !
तिरपा कटाक्ष भोळा, आम्ही इथे दिवाणे

जाता समोरुनी तू उगवे टपोर तारा
देशातुनी फुलांच्या आणी सुगंध वारा
रात्रीस चांदण्याचे सुचते सुरेल गाणे

या जन्मावर या जगण्यावर,Ya Janmavar Ya Jagnyavar

या जन्मावर, या जगण्यावर शतदा प्रेम करावे

चंचल वारा, या जलधारा, भिजली काळी माती
हिरवे हिरवे प्राण तशी ही रुजून आली पाती
फुले लाजरी बघुन कुणाचे हळवे ओठ स्मरावे

रंगांचा उघडुनिया पंखा सांज कुणी ही केली ?
काळोखाच्या दारावरती नक्षत्रांच्या वेली
सहा ऋतूंचे सहा सोहळे, येथे भान हरावे

बाळाच्या चिमण्या ओठांतुन हाक बोबडी येते
वेलीवरती प्रेम प्रियेचे जन्म फुलांनी घेते
नदिच्या काठी सजणासाठी गाणे गात झुरावे

या ओठांनी चुंबुनि घेइन हजारदा ही माती
अनंत मरणे झेलुन घ्यावी इथल्या जगण्यासाठी
इथल्या पिंपळपानावरती अवघे विश्व तरावे

यशाला घालती माला,Yashala Ghalati Mala

यशाला घालती माला यशाचे सर्व देव्हारे
यशाची लागता किल्ली खुली होतात ही दारे

यशाच्या जाहिरातीला दलालांच्या खुल्या पेठा
नटीचे लाडके कुत्रे बने संताहुनी प्यारे

यशाचा खोकला सुद्धा विके गाण्यापरी येथे
यशाला हे गुणी सुद्धा असे लाचार सामोरे

यशाच्या आसनावरती जरासे बूड टेकावे
किती गर्दी, किती टाळ्या, किती हे स्तोत्र गाणारे

यशाची लागता किल्ली खुली होतात ही दारे

मी चंचल हो‍उन आले,Mi Chanchal Houn Aale

मी चंचल हो‍उन आले
भरतीच्या लाटांपरि उधळित
जीवन स्वैर निघाले

फुलवुनि गात्री इंद्रधनुष्ये
क्षितिज विंधुनी धुंद कटाक्षे
विरघळलेले नवथर उन्मद
चंद्रकिरण मी प्याले

श्रावणाचिया अधरी लपुनी
रिमझिमणाऱ्या धारांमधुनी
पानांवरचे पुसून आसू
उर्वशीच मी हसले

नजराणे घेऊन ऋतूंचे
हृदयातिल गंधित हेतूंचे
आकाशाची प्रिया कधी मी
हो‍उनि लाजत सजले

जन्ममृत्युचे लंघुनि कुंपण
स्थलकालाच्या अतीत उमलुन
प्रवासिनी मी चिरकालाची
अनाघ्रात ही उरले

मान वेळावुनी धुंद बोलू नको,Maan Velavuni Dhund

मान वेळावुनी धुंद बोलू नको
चालताना अशी वीज तोलू नको
ऐक माझे जरा, हट्ट नाही खरा
दृष्ट लागेल ग दृष्ट लागेल ग

आज वारा बने रेशमाचा झुला
ही खुशीची हवा साद घाली तुला
मोर सारे तुझे, हे पिसारे तुझे
रूप पाहून हे चंद्र भागेल ग

पाहणे हे तुझे चांदण्याची सुरी
हाय मी झेलली आज माझ्या उरी
लाट मोठी फुटे, शीड माझे कुठे ?
ही दिशा कोणती ? कोण सांगेल ग ?

माझे जीवन गाणे,Majhe Jeevan Gane

माझे जीवन गाणे, माझे जीवन गाणे !

व्यथा असो आनंद असू दे
प्रकाश किंवा तिमीर असू दे
वाट दिसो अथवा न दिसू दे, गात पुढे मज जाणे !

कधी ऐकतो गीत झऱ्यातुन
वंशवनाच्या कधी मनातुन
कधि वाऱ्यातुन, कधि ताऱ्यांतुन झुळझुळतात तराणे !

तो लीलाघन सत्य चिरंतन
फुलापरी उमले गीतातुन
स्वरास्वरातुन आनंदाचे नित्य नवे नजराणे !

गा विहगांनो माझ्यासंगे
सुरांवरी हा जीव तरंगे
तुमच्यापरि माझ्याहि स्वरांतुन उसळे प्रेम दिवाणे !

भेट तुझी माझी स्मरते,Bhet Tujhi Majhi Smarate

भेट तुझी माझी स्मरते अजुन त्या दिसाची
धुंद वादळाची होती रात्र पावसाची

कुठे दिवा नव्हता, गगनी एक ही न तारा
आंधळ्या तमातुन वाहे आंधळाच वारा
तुला मुळी नव्हती बाधा भीतिच्या विषाची

क्षुद्र लौकिकाची खोटी झुगारून नीती
नावगाव टाकुनि आली अशी तुझी प्रीती
तुला परी जाणिव नव्हती तुझ्या साहसाची

केस चिंब ओले होते, थेंब तुझ्या गाली
ओठांवर माझ्या त्यांची किती फुले झाली
श्वासांनी लिहिली गाथा प्रीतिच्या रसाची

सुगंधीच हळव्या शपथा, सुगंधीच श्वास
स्वप्नातच स्वप्न दिसावे तसे सर्व भास
सुखालाहि भोवळ आली मधुर सुवासाची

भावभोळ्या भक्तिची,Bhav Bholya Bhaktichi

भावभोळ्या भक्तिची ही एकतारी
भावनांचा तू भुकेला रे मुरारी

काजळी रात्रीस होसी तूच तारा
वादळी नौकेस होसी तू किनारा
मी तशी आले तुझ्या ही आज दारी

भाबडी दासी जनी गाताच गाणी
दाटुनी आले तुझ्या डोळ्यांत पाणी
भक्तिचा वेडा असा तू चक्रधारी

शापिलेली ती अहिल्या मुक्त केली
आणि कुब्जा स्पर्श होता दिव्य झाली
वैभवाचा साज नाही, मी भिकारी

अंतरीची हाक वेडी घालते रे
वाट काट्यांची अशी मी चालते रे
जाणिसी माझी व्यथा ही तूच सारी

भातुकलीच्या खेळामधली,Bhatukalichya Khela Madhali

भातुकलीच्या खेळामधली राजा आणिक राणी
अर्ध्यावरती डाव मोडला, अधुरी एक कहाणी

राजा वदला, "मला समजली, शब्दावाचुन भाषा
माझ्या नशिबासवे बोलती तुझ्या हातच्या रेषा"
का राणीच्या डोळा तेव्हा दाटुनि आले पाणी ?

राणी वदली बघत एकटक दूरदूरचा तारा
"उद्या पहाटे दुसऱ्या वाटा, दुज्या गावचा वारा"
पण राजाला उशिरा कळली गूढ अटळ ही वाणी

तिला विचारी राजा, "का हे जीव असे जोडावे ?
का दैवाने फुलण्याआधी, फूल असे तोडावे ?"
या प्रश्नाला उत्तर नव्हते, राणी केविलवाणी

का राणीने मिटले डोळे दूर दूर जाताना ?
का राजाचा श्वास कोंडला गीत तिचे गाताना ?
वाऱ्यावरती विरून गेली एक उदास विराणी