निघाले आज तिकडच्या,Nighale Aaj Tikadachya

निघाले आज तिकडच्या घरी

एकदाच मज कुशीत घेई पुसून लोचने आई
तुझी लाडकी लेक आपुले घरकुल सोडुनि जाई
तव मायेचा स्पर्श मागते अनंत जन्मांतरी

पडते पाया तुमच्या बाबा काय मागणे मागू
तुम्ही मला आधार केवढा कसे कुणाला सांगू
या छत्राच्या छायेखालुन सात पावलांवरी

येते भाऊ, विसर आजवर जे काही बोलले
नव्हती आई तरिही थोडी रागावून वागले
थकले अपुले बाबा आता एकच चिंता उरी

तू जपून टाक पाऊल जरा,Tu Japun Tak Paul Jara

जीवन सुखदु:खाची जाळी, त्यात लटकले मानव कोळी
एकाने दुसऱ्यास गिळावे, हाच जगाचा न्याय खरा,
हीच जगाची परंपरा !

तू जपून टाक पाऊल जरा, जीवनातल्या मुशाफिरा ॥

पापपुण्य जें करशिल जगतीं, चित्रगुप्त मागेल पावतीं
पापाइतुकें माप ओतुनी, जे केले ते तसें भरा ॥

निरोप जेव्हा येईल वरचा, तेव्हा होशिल सर्वांघरचा
तोंवर तूं या रिपु जगाचा, चुकवुनि मुख दे तोंड जरा ॥

दानव जगति मानव झाला, देवाचाही दगड बनविला
कोण कोठला तूं तर पामर, चुकून तुझा करतील चुरा ॥

ऋणानुबंधांच्या जिथून Runanubandhanchya Jithun

ऋणानुबंधांच्या जिथून पडल्या गाठी


भेटीत तृष्टता मोठी



त्या कातरवेळा थरथरती कधि अधरी


त्या तिन्हीसांजांच्या आठवणी त्या प्रहरी


कितिदा आलो, गेलो, जमलो


रुसण्यावाचुनि परस्परांच्या कधी न घडल्या गोष्टी




कधि तिने मनोरम रुसणे


रुसण्यात उगीच ते हसणे


म्हणून ते मनोहर रुसणे


हसणे, रुसणे, रुसणे, हसणे


हसण्यावरती रुसण्यासाठी, जन्मजन्मिच्या गाठी



कधि जवळ सुखाने बसलो


दुःखात सुखाला हसलो


कधि गहिवरलो, कधि धुसफुसलो


सागरतीरी आठवणींनी वाळूत मारल्या रेघा,


जन्मासाठी जन्म जन्मलो, जन्मात जमली ना गट्टी

गजाननाला वंदन करूनी,Gajananala Vandan Karuni

गजाननाला वंदन करूनी
सरस्वतीचे स्तवन करोनी
मंगल शिवपद मनी स्मरोनी
सद्भावाने मुदित मनाने

अष्टांगांची करूनि ओंजळ
वाहतो ही दुर्वांची जुडी

अभिमानाला नकोच जपणे
स्वार्थासाठी नकोच जगणे
विनम्र होऊन घालव मनुजा
जीवन हे हर घडी

विघ्न विनाशक गणेश देवा
भावभक्तीचा हृदयी ठेवा

आशिर्वाद हा द्यावा मजला
धन्य होऊ दे कुडी

पार्वती नंदन सगूण सागरा
शंकर नंदन तो दुःख हरा

भजनी पुजनी रमलो देवा
प्रतिमा नयनी खडी

उठि उठि गोपाला,Uthi Uthi Gopala

मलयगिरीचा चंदनगंधित धूप तुला दाविला
स्वीकारावी पूजा आता, उठि उठि गोपाला

पूर्व दिशेला गुलाल उधळुन ज्ञानदीप लाविला
गोरस अर्पुनि अवघे गोधन गेले यमुनेला
धूप दीप नैवेद्य असा हा सदुपचार चालला


रांगोळ्यांनी सडे सजविले रस्त्यारस्त्यातुन
सान पाउली वाजति पैंजण छुन छुनुन छुन छुन
कुठे मंदिरी ऐकू येते टाळांची किणकिण
एकतानता कुठे लाविते एकतारिची धून
निसर्ग मानव तुझ्या स्वागता असा सिद्ध जाहला


राजद्वारी झडे चौघडा शुभःकाल जाहला
सागरतीरी ऋषीमुनींचा वेदघोष चालला
वन वेळूंचे वाजवि मुरली, छान सूर लागला


तरुशिखरावर कोकिलकविने पंचम स्वर लाविला

आली दिवाळी दिवाळी, Aali Diwali Diwali

लाविते मी निरांजन तुळशीच्या पायापाशी ।
भाग्य घेऊनिया आली आज धनत्रयोदशी ॥

आली दिवाळी दिवाळी, पहाटेच्या त्या आंघोळी ।
घरोघरी जागविते माय मुले झोपलेली ॥

घरोघरी दीपज्योती वरसाचा मोठा सण ।
क्षणोक्षणी होते आई आज तुझी आठवण ॥

चार वरसांमागे होता हात तुझा अंगावरी ।

कधी नाही जाणवली हिवाळ्याची शिर्शीरी ॥

आज झोंबतो अंगाला पहाटेचा थंड वारा ।
कुठे मिळेल का आई तुझ्या मायेचा उबारा ॥

तुझ्यामागुती बाबांनी दुःख दाखविले नाही ।
त्यांच्या पंखात वाढलो तुझा भाऊ आणि ताई ॥

तुझ्याविना आई घर सुनेसुनेसे वाटते ।
आणि दिवाळीच्या दिशी तुझी आठवण येते ॥


सासरीच्या या संसारी माहेराची आठवण ।
आठवती बाबा भाऊ आणि दारीचे अंगण ॥

अंगणात पारिजात कोण देई त्याला पाणी ।
दारी घालते रांगोळी माझ्यावाचून का कोणी ॥

आई तुझ्या पायापाशी घोटाळते माझे मन ।
जिथे उभे अंगणात तुळशीचे वृंदावन ॥

दारापुढे लिंबावर साद घालतो कावळा ।

कोण येणार पाहुणा आतुरला जीव भोळा ॥

शेजारच्या घरातली दळणाची घरघर ।
अजूनही येती कानी आठवणीतून स्वर ॥

आमच्या ग दारावरनं घोड्यांच्या गाड्या गेल्या ।
भावांनी बहिणी नेल्या बीजेसाठी ॥

आई तुझी आठवण येते, Aai Tujhi Aathavan Yete

आई तुझी आठवण येते;
सुखद स्मृतींच्या कल्लोळांनी काळीज का जळते

वात्सल्याचा कुठें उमाळा, तव हातांचा नसे जिव्हाळा
हृदयांचे मम होऊन पाणी, नयनीं दाटून येते

आई तुझ्याविण जगीं एकटा, पोरकाच मज म्हणति करंटा
व्यथा मनींची कुणास सांगूं, काळीज तिळतिळ तुटतें

हांक मारितो आई आई, चुके लेकरूं सुन्या दिशाही
तव बाळाची हांक माउली, का नच कानीं येते

सुकल्या नयनीं नुरले पाणी, सुकल्या कंठीं उमटे वाणी
मुकें पाखरूं पहा मनाचें, जागीं तडफड करतें

नको जीव हा नकोच जगणें, आईवांचुन जीवन मरणें
एकदांच मज घेई जवळीं, पुसुनी लोचनें मातें