Showing posts with label श्र. Show all posts
Showing posts with label श्र. Show all posts

श्रीहरी विदुराघरि पाहुणा ShriHari Vidura Ghari

सुवर्णद्वारावतीचा राणा


श्रीहरी विदुराघरि पाहुणा !


मिष्टान्ने कोठुन ? आणिला कणिकोंडा रांधुन


सांगे आवर्जुन, भाबडी विदुराची सुगरण


वानी रुचकरपणा


श्रीहरी विदुराघरी पाहुणा !




कवळ मुखी नेतसे, मागुनी पुन्हा पुन्हा घेतसे


तृप्त मनी होतसे, तृप्तिची ढेकर वर देतसे


विसरे जलपाना


श्रीहरी विदुराघरी पाहुणा !




प्रेमळपण आगळे, चाटितो उरलीसुरली दळे


योग्यांना ना मिळे, मूर्त ते परब्रम्ह सावळे !


काय लाडकेपणा


श्रीहरी विदुराघरी पाहुणा !

श्रीरंग सावळा तू Shrirang Savala Tu

श्रीरंग सावळा तू मी गौरकाय राधा


ही प्रीत दोन जीवांची अद्वैत रे मुकुंदा



ये राधिके अशी ये होऊनि प्रीति मुग्धा


नयनातुनी फुलू दे अपुल्या अमोल छंदा



ये प्रेमले अशी ये फुलवित सुप्रभाती


प्रणायातल्या सुरांनी सजवित चांदराती


मिटल्या फुलापरी त्या तव नील लोचनांत


लावून भारलेली भावूक प्रीत ज्योत




का लोचनी प्रिया रे हृदयी तुझेच रूप


दिनरात लाविते मी येथे तुझाच दीप


गाते तुझेच गाणे स्वप्नी तुझे उखाणे


तुझियाकडेच धावे मनपाखरू दिवाणे




येताच मी परंतु तुझिया समीप का गे


होशी अबोल वेडी विणीशी मनात धागे


त्या चित्त पाखराला लपवून ठेविसी का


भारावुनी अशी या नेत्रात पाहसी का




तो बोलके अबोल क्षण सर्व आठवावे


मम लाजऱ्या दिठीत सारेच साठवावे


हा छंद या जीवाला जडवी तुझीच मूर्ती


मी मंगलातुनी या गुंफी अभंग नाती

श्रीरामाच्या पूजेसाठी आज Shri Ramachya Pujesathi

फुले प्रीतिची आनंदाच्या अश्रूंनी भिजली


श्रीरामाच्या पूजेसाठी आज अयोध्या सजली सजली





गुढ्या पताका तोरण साजे


रूपे घेती अवयव माझे


अभंग नौबत कंठामधुनी दाहि दिशा गाजली





हृदय म्हणू की हे सिंहासन


बसा रघुवरा घेते दर्शन


स्पर्श-सुखाने अवघी काया थरथरली, लाजली





पंचप्राण हे लावुन ज्योती


सर्वांगाने करिन आरती


भक्तिभाव ही टाळमंजिरी, तालावर वाजली




सर्वस्वाच्या नैवेद्याने


एकरूप हो दोन जीवने


तुझ्या कृपेची अमृतवेली, मनोमनी रुजली




श्रीरामाचे चरण धरावे Shri Ramache Charan

श्रीरामाचे चरण धरावे


दर्शनमात्रे पावन व्हावे




सती अहिल्या दगडामाजी


शापित होऊन युगयुग मोजी


परी प्रभूच्या पदस्पर्शाने


पाषाणासहि जीवन द्यावे




उष्टी बोरे अर्पुन प्रभुला


शबरीने जणु ठाव पाहिला


स्वीकारुन ती रघुरायाने


देवपणाचे बीरुद ल्यावे




वनवासातच जीवन सरले


रामायणही तिथेच घडले


अयोध्येस प्रभु परतुन येता


प्रेमाश्रूंनी नगर भिजावे

श्रीरामा घनश्यामा बघशिल Shri Rama Ghan Shyama

श्रीरामा घनश्यामा बघशिल कधि तू रे ?


तुझी लवांकुश बाळे





वनवासाच्या घरात माझ्या अरुण-चंद्र हे सवे जन्मता


विरह प्रीतिचे दु:खही माझे हसले रघुनाथा


विश्वाची मी मंगल माता तुझी लाडकी सीता


तुझ्याविना रे आनंदाला गालबोट लागले





रूप मनोहर तुझी पाहिली यौवनातली कांती


बाळांच्या या रूपे बघते तुझ्याच चिमण्या मूर्ती


पूर्ण पाहिले तुला राघवा परि ही दैवगति


तुझे बालपण तुझ्यापरी का वनवासी झाले





बघायचे जर नसेल मजला ये ना बाळांसाठी


चार करांचा कोमल विळखा पडु दे शामलकंठी


ताटातुटीच्या भेटी घडता झरझर अमृत ओठी


मिटुनी डोळे म्हणेन माझे रामायण संपले

श्रीमंत पतीची राणी Shrimant Patichi Rani

श्रीमंत पतीची राणी, मग थाट काय तो पुसतां ।


बंगला नवा नवकोनी, फुलबाग बगीचा भवता ।


किती दासी जोडुनि पाणी,


"जी" म्हणतील कामाकरितां ।


ही जात्या चतुर शहाणी,


पति मुठींत ठेविल पुरता ।


सुग्रास बसुनि खायाला ।


म‍उ शय्या लोळायाला ।


गुजगोष्टि काळ जायाला ।


ना काम, धाम, ना चिंता ।


ही फुगेल बघतां बघतां ॥

श्रावणात घन निळा Shravanat Ghan Nila

श्रावणात घन निळा बरसला रिमझिम रेशिमधारा


उलगडला झाडांतुन अवचित हिरवा मोरपिसारा



जागून ज्याची वाट पाहिली ते सुख आले दारी


जिथे तिथे राधेला भेटे आता श्याम मुरारी


माझ्याही ओठांवर आले नाव तुझेच उदारा




रंगांच्या रानात हरवले हे स्वप्नांचे पक्षी


निळ्या रेशमी पाण्यावरती थेंबबावरी नक्षी


गतजन्मीची ओळख सांगत आला गंधित वारा




पाचूच्या हिरव्या माहेरी ऊन हळदिचे आले


माझ्या भाळावर थेंबाचे फुलपाखरू झाले


मातीच्या गंधाने भरला गगनाचा गाभारा




पानोपानी शुभशकुनाच्या कोमल ओल्या रेषा


अशा प्रीतिचा नाद अनाहत, शब्दावाचुन भाषा


अंतर्यामी सूर गवसला, नाही आज किनारा

श्रावण आला ग वनी Shravan Aala Ga Vani

श्रावण आला ग वनी श्रावण आला


दरवळे गंध मधूर ओला



एकलीच मी उभी अंगणी


उगीच कुणाला आणित स्मरणी


चार दिशांनी जमल्या तोवर गगनी घनमाला



बरसू लागल्या रिमझिम धारा


वारा फुलवी मोर पिसारा


हलू लागली झाडेवेली नाच सुरू जाहला




उरात नवख्या भरे शिर्शिरी


शिरशिर करी नृत्य शरीरी


सूर कुठून ये मल्हाराचा पदर कुणी धरिला



समीप कुणी आले, झुकले


किती धिटावा ओठ टेकले


मृदुंग की ती वीज वाजते, भास तरी कसला


श्रमिक हो घ्या इथे Shramik Ho Ghya Ithe

मानवतेचे मंदिर माझे, आत लाविल्या ज्ञानज्योती


श्रमिक हो, घ्या इथे विश्रांती !





बंधुत्वाची येथ सावली, अनाथ अमुचे मायमाउली


कधी दिसे का ईश राउळी ? देव ते अंतरात नांदती !





आम्ही लाडके विठुरायाचे, लेणे जरिही दारिद्र्याचे


अभंग ओठी मानवतेचे, मृदुंगी वेदनेस विस्मृती !





दार घराचे सदैव उघडे, भागवताची ध्वजा फडफडे


भावभक्तीचे आम्हा साकडे, पथिक हे परंपरा सांगती !