Showing posts with label घ. Show all posts
Showing posts with label घ. Show all posts

घेऊन रूप माझे , Gheun Roop Majhe

घेऊन रूप माझे ही रात्र गाऊ दे
नाथा असेच आता मज धुंद राहू दे

वर्षाव का फुलांचा झाला नव्या प्रभाती
गंधात चिंब न्हाली माझी सुवर्णकांती
डोळ्यांपुढे मला ते सुख स्वप्‍न पाहू दे

मी आज यौवनाचे हे लाजवस्‍त्र ल्याले
दंव झेलता कळीचे अपसूक फूल झाले
देवा तुझ्या प्रती हे सर्वस्व वाहू दे

विजयात आज माझ्या शरणागती लपावी
ही ठेव संचिताची आजन्म मी जपावी
आलिंगनी तुझ्या या एकरूप होऊ दे


घेऊन मैफलीचा रात्रीतला,Gheun Maiphalicha Ratritala

घेऊन मैफलीचा रात्रीतला निवारा
इष्कात धुंद सारे, हा रंग आज न्यारा

डोळ्यांतले शराब, ओठांतला गुलाब
कैफात डोलतो हा वेडा कुणी नबाब
सुरईतल्या सुधेची पेल्यात ओत धारा

पायातुनी उठावा झंकार पैंजणांचा
गाण्यात सूर नाचे बेफाम भावनांचा
दाही दिशादिशांत खेळे गुलाब वारा

ही बाग यौवनाची आली जणू भराला
ही रात्र पौर्णिमेची भरतीच सागराला
वेड्या मुशाफिरा तू शोधू नको किनारा

घेऊन मैफलीचा रात्रीतला,Gheun Maiphalicha Ratritala

घेऊन मैफलीचा रात्रीतला निवारा
इष्कात धुंद सारे, हा रंग आज न्यारा

डोळ्यांतले शराब, ओठांतला गुलाब
कैफात डोलतो हा वेडा कुणी नबाब
सुरईतल्या सुधेची पेल्यात ओत धारा

पायातुनी उठावा झंकार पैंजणांचा
गाण्यात सूर नाचे बेफाम भावनांचा
दाही दिशादिशांत खेळे गुलाब वारा

ही बाग यौवनाची आली जणू भराला
ही रात्र पौर्णिमेची भरतीच सागराला
वेड्या मुशाफिरा तू शोधू नको किनारा

घेऊ कसा उखाणा,Gheu Kasa Ukhana

घेऊ कसा उखाणा, घेऊ कसा उखाणा ?
का लाजले अशी मी, माझे मला कळेना

माझ्या मनोमनी मी कमलापरी फुलावे
या कमललोचनांनी कमलावरा पहावे
शुभनाम या प्रभुचे का ठाउके न कोणा ?

स्पर्शातल्या सुधेने हे अंग अंग न्हाले
या रम्य दर्शनाने डोळे कृतार्थ झाले,
शब्दांत काय सांगू छेडून भाववीणा ?

मज रूप लक्षुमीचे तू नाथ शेषशायी
माझी अनन्य प्रीति झाली विलीन पायी
माझ्यापुढे उभा तू साक्षात देवराणा

घेउनि ये पंखा वाळ्याचा,Gheuni Ye Pankha Valyacha

घेउनि ये पंखा वाळ्याचा जा जा जा झणीं ।
नाजुक ही राणी घाबरि होय उन्हानें, उमटेना बघ वाणी ।
मधुर सुवासाचें सुंदर झारि भरोनी, आण गडे तूं पाणी ॥

Ghei Mam Vachan He,घेईं मम वचन हें

घेईं मम वचन हें सुगुणमणिमंजिरी ॥

साच तुज वरिन मी भंगुनिहि मन्नियम ।
साक्षि अरुणाक्षि, तो विश्वसाक्षी करी ॥

घेई विहंगासम भरारि,Ghei Vihangasam Bharari

घेई विहंगासम भरारि । मानस हें भारी ॥

उन्मादक गीतांचे । छत सुंदर पसरावे ।
वाटे या क्षणि मनास । मन वेडे बाई ॥

घेई रे सोनुल्या घास,Ghei Re Sonulya Ghas

घेई रे सोनुल्या घास प्रीतीचा
राहू दे हासरा चंद्र मुखाचा

हा चिमणीचा, हा मोराचा
हा बघ गोड किती अपुल्या कपिलेचा

घास हा प्रीतीचा वदनी जाऊ दे
पाहू दे विश्वरूप दिव्य त्या मधे

घास हरी जाई एक तुझ्या पोटी
लाभते शांती किती सकल जगाला



घेई छंद मकरंद,Ghei Chand Makarand

घेई छंद, मकरंद, प्रिय हा मिलिंद
मधुसेवनानंद स्वच्छंद, हा धुंद

मिटता कमलदल होई बंदी भृंग;
तरि सोडिना, ध्यास, गुंजनात दंग

बिसतंतू मृदु होति जणु व्रजबंध
स्वरब्रम्ह आनंद ! स्वर हो सुगंध

घेई घेई माझे वाचे,Ghei Ghei Majhe Vache

घेई घेई माझे वाचे ।
गोड नाम विठोबाचें ॥१॥

तुम्ही घ्या रे डोळे सुख ।
पाहा विठ्ठोबाचें मुख ॥२॥

तुम्ही ऐका रे कान ।
मना तेथें धांव घेई |

राहें विठ्ठोबाचे पायी ॥४॥

रूपी गुंतले लोचन |
पायी स्थिरावले मन ॥५॥

देहभाव हरपला |
तुज पाहता विठ्ठला ॥६॥

तुका म्हणे जीवा |
नको सोडूं या केशवा ॥७॥

घे झाकून मुख हे चंद्रमुखी,Ghe Jhakun Mukha He

घे झाकून मुख हे चंद्रमुखी
प्रीतिस लागे दृष्ट सखी

गंध प्रीतिचा असतो हळवा
टाळ वादळे दुष्ट सखी

चंद्र असू दे अर्धा-मुर्धा
तिमिरी प्रीती पुष्ट सखी

अमिट सूर जरि उरी दटले
मीट आपुले ओष्ठ सखी
शब्दांवाचुन कळे प्रीतिला
डोळ्यांतिल उद्दिष्ट सखी

प्रीत असो, पण रीत असू दे
प्रीतीवर जग रुष्ट सखी

सरळ संथ हा पंथ जनांचा
प्रेमिक हे पथभ्रष्ट सखी

घुमला हृदयी नाद हा,Ghumala Hridayi Naad Ha

घुमला हृदयी नाद हा !
झन झन झन झरत नाद, झरत नाद हा
घुमला हृदयी नाद हा !

मी मनमोर बावरी
घे गुंफुनि घे मजला करी
मिठी मध्ये घे रे तू सत्वरी
मज मिठीत घे असा श्रीहरी
जडू दे मदनबाधा
घुमला हृदयी नाद हा !

किती छळिसी मला रे सजणा
जरी सरला तरुणपणा
किती छळिसी मला रे सजणा
खडा बसला घड्यावर ना
करु नको रे खुणा, पुन्हा पुन्हा

हलव जरा गगन तुरे हळुच प्रिया रे
करुनि असा अलगदसा फुलव जरा रे
हलव जरा गगन तुरे
सुखवि मला मद भरल्या तव नजरा रे
रोज रोज स्पर्श हाच भास तो नवा

दाटली सावली झोंबतो गारवा
कुंतली माळिला प्रीतीचा मारवा
श्वास हा रे तुझा भासतो पारवा
पापणित उमटु दे पडसाद हा.



घुमत ध्वनि कां हा,Ghumat Dhwani Ka Ha

घुमत ध्वनि कां हा । गे प्रणयिनि मम मनी ।
गा प्रिया जा राया । अमरपद घ्याया समरि या ॥


नाचत पूर्वा जाया जिवाची । उधळि स्मितरंग करि गुंग ।
रविला प्रिया रणिं न्हाया ॥

घाल घाल पिंगा वाऱ्या,Ghal Ghal Pinga Varyaa

घाल घाल पिंगा वाऱ्या, माझ्या परसात
माहेरी जा, सुवासाची कर बरसात !

"सुखी आहे पोर"- सांग आईच्या कानात
"आई, भाऊसाठी परी मन खंतावतं !

विसरली का ग, भादव्यात वर्स झालं,
माहेरीच्या सुखाला ग, मन आचवलं.

फिरुन-फिरुन सय येई, जीव वेडावतो
चंद्रकळेचा ग, शेव, ओलाचिंब होतो.काळ्या कपिलेची नंदा खोडकर फार,
हुंगहुंगुनिया करी कशी ग, बेजार !

परसात पारिजातकाचा सडा पडे,
कधी फुलं वेचायला नेशील तू गडे ?

कपिलेच्या दुधावर मऊ दाट साय
माया माझ्यावर दाट जशी तुझी, माय ...!"

आले भरून डोळे पुन्हा गळा नि दाटला
माउलीच्या भेटीसाठी जीव व्याकूळला !

घाई नको बाई अशी,Ghai Nako Baai Ashi

घाई नको बाई अशी आले रे बकुळ फुला
देते जलसंजीवन बंधुजीव आसुसला

कळे न काही आज असा का अशोक हिरमुसला
थांब जरा मंदारा विसरले न मी तुला

पिऊनि चांदणेच रात चांदरात ओसरता
खुणावीत मधुनलिनी बोलविती हळूच मला

घरोघरी वाढदिन,Gharoghari Vadhadin

घरोघरी वाढदिन माझ्या वडिलांचा आला
बारा मास, सहा ऋतु अर्पिती वर्षमाला

देह चंदनाची काठी झिजे ज्यांची लेकीसाठी
सेवा साफल्याची उटी, लावलीत पितृत्वाला

डोळियांच्या ओंजळीत तुडुंबलेली पाणगंगा
प्रेमाच्या तू पांडुरंगा चला उठा आंघोळीला

सोडा आता उपवास, लेक झाली मिळवती
घ्या हो घास माझे हाती वर्षाच्या या दिवाळीला

घरात हसरे तारे असता,Gharat Hasre Tare Asata

घरात हसरे तारे असता
मी पाहु कशाला नभाकडे

छकुल्यांची ग प्रशांत वदने
गोड गुलाबी गाली हसणे

अमृत त्यांच्या ओठी असता
कशास मधुघट हवा गडे

गोजिरवाणी जशी वासरे
प्रेमळ माझी गुणी लेकरे
स्वर्ग अवतरे घरात माझ्या
आनंदाचे पडति सडे

गोकुळ येथे गोविंदाचे
झरे वाहती शांतिसुखाचे
वैभव पाहुन मम सदनीचे
ढगाआड ग चंद्र दडे

घरदिव्यात मंद तरी,Ghar Divyat Mand Tari

घरदिव्यात मंद तरी
बघ, अजून जळते वात;
उजळल्या दिशा, सजणा,
न कळताच सरली रात !

झाडता झडेना या
लोचनातली पण धुंद
सर्व रात्रभर निजला,
जिवलगा, कळीत सुगंध !

जवळपास वाटेने
सुभग चालली कोणी
वाजते तिच्या भरल्या
घागरीतले पाणी

निवळले, तरी दिसतो
पुसट एक हा तारा;
बघ, पहाटचा सुटला
मधुर उल्हसित वारा !

झोप तू : मिठीमधला
अलग हा करू दे हात;
उलगडू कशी पण ही
तलम रेशमाचि गाठ ?

घर हीच राजधानी,Ghar Heech Rajdhani

नाही उणे कशाचे,
घर हीच राजधानी नाही उणे कशाचे
संसार साजिरा हा साम्राज्य हे सुखाचे
घर हीच राजधानी !

राजा उदार माझा मी तृप्त पट्टराणी
द्याया दुवा उभी ती पाठीस वृद्धवाणी
आयुष्य वर्धती ते उद्गार सार्थकाचे

दिनरात आकळे ना क्षण चांदण्यात न्हाती
वाटे हवेहवेसे ते सर्व येई हाती
औदार्य येथ नांदे त्या विश्वचालकाचे

साऱ्या फुलुन आशा, बहरास बाग आली
नि:श्वास-श्वास सारे स्वरधुंद राग झाले
भर त्यात अमृताची वच सानुल्या मुखाचे

घर परतीच्या वाटेवरती,Ghar Paratichya Vatevarati

घर परतीच्या वाटेवरती धूसर धूसर धूळ उडे
अंधूक होते नजर आणखी थकलेले पाऊल अडे

घर परतीच्या वाटेवरती पडल्या-झडल्या शीण खुणा
मावळतीच्या किरणांमधुनी क्षण झळझळुनि उठती पुन्हा

घर परतीच्या वाटेवरती पायांवाचून पाय-ठसे
अश्रूंत चाहूल येते कानी एक हुंदका, एक हसे

घर परतीच्या वाटेवरती आभासांचे दाट धुके
सावलीत सावली मिसळते अन्‌ पुटपुटती ओठ मुके

घर परतीच्या वाटेवरती मलूल, वत्सल, सांज उन्हे
कुरवाळीती मज स्नेहभराने विसरून माझे लाख गुन्हे