बकुळफुला, कधीची तुला BAKULFULA ,KADHICHI TULA

सात जन्मांची निनावी आशा धरून मनात
बकुळफुला, कधीची तुला धुंडते वनात

टाकून दूर नदीचा पार, उघडे माझ्या घराचे दार
सदैव पीशी, हिंडते अशी, नि:संगपणात

टाकून सारा शृंगारसाज, तुझ्याचसाठी फिरते आज
होईल कसे ? झाले रे हसे, सगळ्या जनात !

श्रावणघनगर्जन वाजे, दिपव दोन्ही नयन माझे
एका आंधळ्या, गहन निळ्या, सोनेरी क्षणात


Lyrics -ना. घ. देशपांडे NA.GH.DESHPANDE
Music - यशवंत देव YASHWANT DEV
Singer -मंगला नाथ MANGALA NTH
Movie / Natak / Album -गीत GEET 

रानारानात गेलि बाइ,Rana Ranat Geli Bai

रानारानात गेलि बाइ शीळ

राया, तुला रे, काळयेळ नाही
राया, तुला रे, ताळमेळ नाही
थोर राया, तुझं रे कुळशीळ

वाहे झरा ग, झुळझुळवाणी
तिथं वाऱ्याचि गोड गोड गाणी
तिथं राया तु उभा असशील

तिथं रायाचे पिकले मळे,
वरी आकाश शोभे निळे
शरदाच्या ढगाचि त्याला झील

येड्यावानी फिरे रानोवना
जसा काही ग, मोहन कान्हा
हासे जसा ग, राम घननीळ

गेले धावून सोडुन सुगी
दुर राहून राहिली उगी
शोभे कसा ग गालीचा तो तीळ

रानि राया ग हा फुलावाणी
फुला फुलात मी फुलराणी
बाइ, सुवास रानि भरतील

फिरु गळ्यात घालुनि गळा,
मग घुमव मोहन शिळा,
रानि कोकीळ सुर धरतील !

मन पिसाट माझे अडले रे,Man Pisat Majhe Adale Re

मन पिसाट माझे अडले रे,
थांब जरासा !

वनगान रान गुणगुणले
दूरात दिवे मिणमिणले
मधुजाल तमाने विणले रे,
थांब जरासा !

ही खाली हिरवळ ओली
कुजबुजून बोलू बोली
तिमिराची मोजू खोली रे,
थांब जरासा !

नुसतेच असे हे फिरणे
नुसतेच दिवस हे भरणे
नुसतेच नको हुरहुरणे रे,
थांब जरासा !

नदीकिनारी नदीकिनारी ग,Nadikinari Nadikinari Ga

नदीकिनारी, नदीकिनारी, नदीकिनारी, ग !

अवतीभवती नव्हते कोणी
नाचत होत्या राजसवाणी
निळ्या जळावर सोनसळीच्या नवथर लहरी, ग

दुसरे तिसरे नव्हते कोणी;
तुझेच हसले डोळे दोन्ही:
अवखळ बिजली भरली माझ्या उरात सारी, ग !

जरा निळ्या अन्‌ जरा काजळी
ढगात होती सांज पांगली:
ढवळी ढवळी वर बगळ्यांची संथ भरारी, ग !

सळसळली ग, हिरवी साडी;
तिनेच केली तुझी चहाडी:
फडफडल्या पदराच्या पिवळ्या लाल किनारी, ग !

वहात होते पिसाट वारे;
तशात मी उडविले फवारे:
खुलून दिसली तुझ्या उराची नवी थरारी, ग !

कुजबुजली भवताली राने;
रात्र म्हणाली चंचल गाणे:
गुडघाभर पाण्यात दिवाणे दोन फरारी, ग !

तुझ्याचसाठी कितीदा,Tujhyach Sathi Kitida

तुझ्याचसाठी कितीदा ..... तुझ्याचसाठी रे
मी दुहेरी बांधल्या खूणगाठी रे

मी दुपारी सोसले ऊन माथी रे !
तुझ्याचसाठी रे
मी दुहेरी बांधल्या खूणगाठी रे

लाविल्या मंदिरी सांजवाती रे
कैक आल्या, संपल्या, चांदराती रे !
तुझ्याचसाठी कितीदा

मी जगाच्या सोडिल्या रीतभाती रे !
तुझ्याचसाठी रे
मी दुहेरी बांधल्या खूणगाठी रे

डाव मांडून भांडून Daav Mandun Bhandun

डाव मांडून भांडून मोडू नको

डाव मोडू नको



आणले तू तुझे सर्व, मी आणले,

सर्व काही मनासारखे मांडले,

तूच सारे तुझे दूर ओढू नको




सोडले मी तुझ्याभोवती सर्व गे,

चंद्र ज्योतीरसाचे रुपेरी फुगे

फुंकरीने फुगा, हाय, फोडू नको



'गोकुळीचा सखा' तूच केले मला,

कौतुकाने मला हार तू घातला,

हार हासून घालून तोडू नको



काढले मी तुझे नाव, तू देखिले,

आणि माझे पुढे नाव तू रेखिले,


तूच वाचून, लाजून, खोडू नको

फार नको वाकू जरी Phar Nako Vaku Jari

फार नको वाकू जरी उंच बांधा,

फार नको झाकू तुझा गौर खांदा



आणि गडे डोळे तुझे फार फंदी,

साज तुझा आहे जुईचा सुगंधी



चित्त म‍उ माझं जशी रानकळी,


धुंद तुझी आहे नदी पावसाळी



श्वास तुझेमाझे जसा रानवारा

प्रीत तुझीमाझी जसा सांजतारा

घरदिव्यात मंद तरी,Ghar Divyat Mand Tari

घरदिव्यात मंद तरी
बघ, अजून जळते वात;
उजळल्या दिशा, सजणा,
न कळताच सरली रात !

झाडता झडेना या
लोचनातली पण धुंद
सर्व रात्रभर निजला,
जिवलगा, कळीत सुगंध !

जवळपास वाटेने
सुभग चालली कोणी
वाजते तिच्या भरल्या
घागरीतले पाणी

निवळले, तरी दिसतो
पुसट एक हा तारा;
बघ, पहाटचा सुटला
मधुर उल्हसित वारा !

झोप तू : मिठीमधला
अलग हा करू दे हात;
उलगडू कशी पण ही
तलम रेशमाचि गाठ ?

काळ्या गढीच्या जुन्या,Kalya Gadhichya Junya

काळ्या गढीच्या जुन्या, ओसाड भिंतीकडे
आलीस तू एकटी, बांधुन सारे चुडे.

काळ्या गढीच्या जुन्या, ओसाड भिंतीकडे
आलीस तू चोरटी, बांधुन सारे चुडे.

वारा किती मंद ग !
होते किती कुंद ग !
होता किती धुंद ग अंधार मागेपुढे !

काळी निनावी भिती
होती उभी भोवती;
वाटेत होते किती काटेकुटे अन्‌ खडे


माझी तुझी चोरटी
जेव्हा मिळाली मिठी
हुंकारले खालती आडातले पारवे.

हुंकारला पारवा;
तेजाळला काजवा !
हालून गेला जरा काळोख चोहिकडे !

अंतरीच्या गूढ गर्भी,Antarichya Goodh Garbhi

अंतरीच्या गूढ गर्भी एकदा जे वाटले
एकदा जे वाटले ते, प्रेम आता आटले

दूर सोनेरी सुखाचे पाहिले आभास मी तू
रंगले आभाळ पूर्वी : तेच आता फाटले

एकदा ज्यांतून मागे सूर संवादी निघाले
वंचनेने तोडले ते, स्नेहतंतू आतले

शेवटी मंदावलेल्या वादळी वाऱ्याप्रमाणे
राहणे झाले दिवाणे, ते गीत गाणे कोठले