शोधिसी मानवा राऊळी,Shodhisi Manava Rauli

शोधिसी मानवा, राऊळी मंदिरी
नांदतो देव हा, आपुल्या अंतरी

मेघ हे दाटती, कोठुनी अंबरी ?
सूर येती कसे, वाजते बासरी ?
रोमरोमी फुले, तीर्थ हे भूवरी
दूर इंद्रायणी, दूर ती पंढरी

गंध का हासतो, पाकळी सारुनी ?
वाहते निर्झरी, प्रेमसंजीवनी
भोवताली तुला, साद घाली कुणी
खूण घे जाणुनी, रूप हे ईश्वरी

भेटतो देव का, पूजनी अर्चनी ?
पुण्य का लाभते, दानधर्मातुनी ?
शोध रे दिव्यता, आपुल्या जीवनी
आंधळा खेळ हा खेळशी कुठवरी ?

विरले गीत कसे,Virale Geet Kase

विरले गीत कसे ? झाली मनाची शकले
मी दिशाहीन अता, सारे सहारे मिटले !

गाइले गीत कधी, फुलवीत बसंती नाते
विझले सूर अता, नयनात खुळी आस जळे !

गहिरी याद तुझी, मोहरते खोल मनी
विसरू हाय कसे, ते इशारे सगळे !

नव्हता दोष तुझा, शापियले मीच मला
लोपल्या दाहि दिशा, दूर किनारे लपले !

माझ्या विराण हृदयी,Majhya Viran Hridayi

माझ्या विराण हृदयी पाहू नकात कोणी
आहे अजून ओली इष्कातली निशाणी

उधळूनी डाव गेला धुंदीत खेळलेला
सहवास यौवनाचा, लाभून यौवनाला
आता मुक्या स्मृतीने जळते उभी जवानी

बेहोष होऊनिया हितगूज जेथ केले
निमिषात त्या ठिकाणी सारे मिटून गेले
आता अखंड वाहे डोळ्यांमधून पाणी

मस्तीत प्रियतमेने ज्या फेकिले फुलाला
दळभार त्या फुलाचा सारा सुकून गेला
आणि तरी तयाला येतोच गंध अजुनी

प्रभू तू दयाळू,Prabhu Tu Dayalu

प्रभू तू दयाळू कृपावंत दाता
दया मागतो रे तुझी मी अनंता

जगविण्यास देहा दिली एक रोटी
नमस्कार माझे तुला कोटी कोटी
वासना कशाची नसे अन्य चित्ता

तुझ्या पावलांशी लाभता निवारा
निघे शीण सारा मिळे प्रेमधारा
सर्व नष्ट होती मनातील खंता

ज्ञान काय ठावे मला पामराला
मनी शुद्ध माझ्या असे भाव भोळा
तुझे नाम ओठी नको वेदगीता

प्रकाशातले तारे तुम्ही,Prakashatale Tare Tumhi

प्रकाशातले तारे तुम्ही अंधारावर रुसा
हसा मुलांनो हसा

तुम्हा बोलवी ती फुलराणी
खेळ खेळतीवारा-पाणी
आनंदाच्या शिखरावरती खुशाल जाउन बसा

रडणे हा ना धर्म आपुला
हसण्यासाठी जन्म घेतला

भारतभूच्या आदर्शाचा मनी उमटु दे ठसा

सर्व मागचा विसरा गुंता
अरे उद्याच्या नकोत चिंता
बघा, अरुण तो बाळांनो रे, तुम्हा खुणावितो कसा

नको भव्य वाडा,Nako Bhavya Vada

नको भव्य वाडा, नको गाडि-घोडा
अनाडी असे मी, तुझा प्रेमवेडा

तुझ्या आणि माझ्या घडू दे ना भेटी

तुला या दिलाची, येईल कसोटी
बेहोश मन हे तुझा त्यास ओढा

मला वाचु दे ना तुझी नेत्रभाषा

किती काळ सोसू उरी मी निराशा
बेचैन हृदया तू दे धीर थोडा

तुझ्या संगतीची जिवा ओढ भारी

हे देवी तुझा मी असे ग पुजारी
नाजूक दिल हे नको ना बखेडा

नको आरती की,Nako Aarati Ki

नको आरती की नको पुष्पमाला
प्रभू भोवताली असे व्यापलेला

खगांच्या मुखाने प्रभू गाइ गाणे
फुलांतून उधळी सुगंधी उखाणे
गगनांत फुलवी, नवरंग-लीला

सदासर्वकाळी दुज्यांसाठि झिजतो
पुण्यवान जगती खरा तोच जगतो
त्यागात मनुजा, उभा स्वर्ग भरला

प्रकाशात फुलतो अंधार काळा
उन्हापाठि पळतो कसा पावसाळा
बुडे प्रेमरंगी, कळे खेळ त्याला

तुझे रूप सखे गुलजार,Tujhe Roop Sakhe Guljar

तुझे रूप सखे गुलजार असे
काहूर मनी उठले भलते
दिनरात तुझा ग ध्यास जडे
हा छंद जिवाला लावि पिसे !

ती वीज तुझ्या नजरेमधली
गाली खुलते रंगेल खळी
ओठांत रसेली जादुगिरी
उरि हसति गुलाबी गेंद कसे !

नखऱ्यांत तुझ्या ग मदनपरी
ही धून शराबी दर्दभरी
हा झोक तुझा घायाळ करी
कैफात बुडाले भान असे !

ती धुंद मिठी, बेबंद नशा
श्वासांत सखे विरतात दिशा
बेहोश सुखाच्या या गगनी
मी आज मला हरवून बसे !

खेळ तुझा न्यारा प्रभु रे,Khel Tujha Nyara Prabhu Re

तुझे सर्वरंगी रूप, उदारा,
कळले सांग कुणाला ?
खेळ तुझा न्यारा, प्रभु रे,
खेळ तुझा न्यारा !

स्वार्थाभवती दुनिया फिरते
बेईमान ठरते भलाई, बेईमान ठरते
सौद्यासाठी जुळते नाते
फसवा भावफुलोरा !

आशेमधुनी जीवन फुलते
मरणाशी अडते पाऊल, मरणाशी अडते
हे मायावी मृगजळ खोटे
उरतो दूर किनारा !

दोन दिसांची सगळी नाती
कुणी न उरे अंती सोबती, कुणी न उरे अंती
पैलतिराची हाक ऐकता
स्मरतो एक सहारा !

अरे दुःखी जीवा बेकरार,Are Dukhi Jeeva Bekarar

बरे ते नाही तुला पाश रेशमी कुठले
अखेरच्या घडीस हो मुष्कील तुटायाते

अरे दुःखी जीवा बेकरार होऊ नको
अकेला तू तुला या जगात समजू नको

मी बदनशीब असा दुःख मला सामोरी
कहाणी दर्दभरी लोक ऐकती लाखो

हे फूल उमलले नव्हतेची सावली सरली
कुणी ना हात दिला दूर राहिले धनको

तलाश रोज करी ध्यास घेतला पुरता
मला ते प्यार हवे आणखी काही नको