खोडी माझी काढाल तर,Khodi Majhi Kadhal Tar

खोडी माझी काढाल तर अशी मारीन फाइट,
घटके मध्ये विरून जाईल सारी तुमची ऐट, सारी तुमची ऐट !


अंगावरती याल तर असा देइन ठोसा,
कोपऱ्यात जाउन तुम्ही रडत बसा, जावा रडत बसा !

बजरंग माझा भाऊ, भीम माझा काका,
सांगुन ठेवतो पुन्हा माझ्या वाटे जाऊ नका, वाटे जाऊ नका !

दंड माझे पाहा कसे रोज दूध पितो,
अंगामध्ये ताकद आहे मग कोण भीतो, मग कोण भीतो ?

खोटी बुद्धि केविं झाली,Khoti Buddhi Kevi Jhali

खोटी बुद्धि केविं झाली ।
भटीं लग्नघटि खोटी धरिली ।
वरिली ती स्त्री खोटी निघाली ॥

थोर कुळावरि भाळुनि गेलों ।
बाह्य सुशिक्षण रूपा दिपलों ।
पाय पुजुनि घरिं कृत्या आणिली ॥

खेळेल का देव माझिया,Khelel Ka Dev Majhiya

खेळेल का देव माझिया अंगणी ?
नांदेल का माझ्या भरल्या लोचनी ?

गोजिरा श्रीहरी साजिऱ्या पाऊली

येईल हासत माझिया जीवनी

सानुलेसे रूप उभे माझ्या दारी
मज मागेल का दहि-दूध-लोणी ?

साठवीन ज्यासी माझिया अंतरी
पुरेल जिवींच्या आवडीची धनी

खेळताना रंग बाई होळीचा,Khelatana Rang Bai Holicha

खेळताना रंग बाई होळीचा होळीचा
फाटला ग कोना माझ्या चोळीचा

आम्ही तरण्या ग पोरी
जमलो गावा बाहेरी
सख्याची आली स्वारी
उडविली ती पिचकारी
घातला ग घेर त्यानं टोळीचा, टोळीचा
फाटला ग कोना माझ्या चोळीचा

झणि पाऊल अवघडलं
आणि काळीज धडधडलं
काय सांगु मी पुढलं
क्षणातच सारं घडलं
जीव झाला घाबरा भोळीचा, भोळीचा
फाटला ग कोना माझ्या चोळीचा

मला काहि समजंना
मला काही उमजंना
त्याला कोणी सांगंना
कुणाला तो ऐकंना
डाव साधला ऐनवेळीचा, वेळीचा
फाटला ग कोना माझ्या चोळीचा

खेळ मांडीयेला वाळवंटी,Khel Mandiyela Valavanti

खेळ मांडीयेला वाळवंटी घाई ।
नाचती वैष्णव भाईं रे ।
क्रोध अभिमान गेला पावटणी ।
एक एका लागतील पायीं रे ॥१॥

गोपीचंदनउटी तुळसीच्या माळा
हार मिरविती गळां ।
टाळ मृदुंग घाई पुष्प वर्षाव ।

अनुपम्य सुखसोंहळा रे ॥३॥

वर्णअभिमान विसरली याती
एकएकां लोटांगणीं जाती ।
निर्मळ चित्तें जालीं नवनीतें ।
पाषाणा पाझर सुटती रे ॥५॥

होतो जयजयकार गर्जत अंबर
मातले हे वैष्णव वीर रे ।

तुका म्हणे सोपी केली पायवाट ।
उतरावया भवसागर रे ॥६॥

खेळ मांडला,Khel Mandala

तुझ्या पायरीशी कुनी सान थोर न्हाई
साद सुन्या काळजाची तुझ्या कानी जाई
तरी देवा सरंना ह्यो भोग कशापायी
हरवली वाट दिशा अंधारल्या दाही
ववाळुनी ऊधळतो जीव मायबापा
वनवा ह्यो ऊरी पेटला .... खेळ मांडला

सांडली गा रीतभात घेतला वसा तुझा
तूच वाट दाखीव गा खेळ मांडला
दावी देवा पैलपार, पाठीशी तू ऱ्हा हुबा
ह्यो तुझ्याच ऊंबऱ्यात खेळ मांडला

उसवलं गनगोत सारं आधार कुनाचा न्हाई
भेगाळल्या भुईपरी जीनं; अंगार जीवाला जाळी
बळ देई झुंजायाला किरपेची ढाल दे
ईनवीती पंचप्रान जिव्हारात ताल दे
करपलं रान देवा जळलं शीवार
तरी न्हाई धीर सांडला ... खेळ मांडला

खेळ तुझा न्यारा प्रभु रे,Khel Tujha Nyara Prabhu Re

तुझे सर्वरंगी रूप, उदारा,
कळले सांग कुणाला ?
खेळ तुझा न्यारा, प्रभु रे,
खेळ तुझा न्यारा !

स्वार्थाभवती दुनिया फिरते
बेईमान ठरते भलाई, बेईमान ठरते
सौद्यासाठी जुळते नाते
फसवा भावफुलोरा !

आशेमधुनी जीवन फुलते
मरणाशी अडते पाऊल, मरणाशी अडते
हे मायावी मृगजळ खोटे
उरतो दूर किनारा !

दोन दिसांची सगळी नाती
कुणी न उरे अंती सोबती, कुणी न उरे अंती
पैलतिराची हाक ऐकता
स्मरतो एक सहारा !

खेळ कुणाला दैवाचा कळला,Khel Kunala Daivacha Kalala

खेळ कुणाला दैवाचा कळला ?
मी असो, तू असो, हा असो, कुणी असो
दैवलेख ना कधी कुणा टळला !

जवळ असुनही कसा दुरावा ?
भाव मनीचा कुणा कळावा ?
खेळ कुणाला दैवाचा कळला ?

हार कुणाची ? जीत कुणाची ?
झुंज चालली दोन मनांची
खेळ कुणाला दैवाचा कळला ?

सौभाग्याला मिळे सहारा

मला न माहित कुठे किनारा
खेळ कुणाला दैवाचा कळला ?

मी असो, तू असो, हा असो, कुणी असो

दैवलेख ना कधी कुणा टळला
खेळ कुणाला दैवाचा कळला ?

खेड्यामधले घर कौलारू (२),Khedyamadhale Ghar (2)

आज आचानक एकाएकी
मानस लागे तेथे विहरू
खेड्यामधले घर कौलारू

पूर्वदिशेला नदी वाहते
त्यात बालपण वहात येते
उंबरठ्याशी येउन मिळते
यौवन लागे उगा बावरू

माहेराची प्रेमळ माती
त्या मातीतुन पिकते प्रीती
कणसावरची माणिकमोती
तिथे भिरभिरे स्मृती पाखरू

आयुष्याच्या पाउलवाटा
किती तुडविल्या येता जाता
परि आईची अठवण येता
मनी वादळे होती सुरू

खेड्यामधले घर कौलारू (१),Khedyamadhale Ghar (1)

आठवणींच्या आधी जाते
तिथे मनाचे निळे पाखरू
खेड्यामधले घर कौलारू !

हिरवी श्यामल भवती शेती
पाउलवाटा अंगणि मिळती
लव फुलवंती, जुइ शेवंती
शेंदरि अंबा सजे मोहरू !

चौकट तीवर बाल गणपती
चौसोपी खण स्वागत करती
झोपाळ्यावर अभंग कातर
सवे लागती कड्या करकरू !

माजघरातिल उजेड मिणमिण
वृद्ध कंकणे करिती किणकिण
किणकिणती हळु, ये कुरवाळू
दूर देशिचे प्रौढ लेकरू !

खुलविते मेंदी माझा रंग,Khulavite Mendi Majha

खुलविते मेंदी माझा रंग गोरापान हो रंग गोरापान
गोरा गोरा पान जसं केवड्याचं रान बाई ग केवड्याचं रान


दोन डोळे नंदादीप, पेटले हे आपोआप
काजळली पापण्यांची, बदामी कमान हो रंग गोरापान

नीलमणी नयनांत, हिरकण्यांचे हो दात
ओठ लाल लाल माझे, माणकासमान हो रंग गोरापान

नवी लाज लाजते मी, नवा साज साजते मी
लाजऱ्या मनाला माझ्या, करा बंदिवान हो रंग गोरापान

खाई दैवाचे तडाखे,Khai Daivache Tadakhe

छन्नी हातोड्याचा घाव, करी दगडाचा देव
खाई दैवाचे तडाखे त्याचं मानूस हे नाव

आच लागता आगीची वाढे झळाळ सोन्याचा
घसाघस घासल्यानं गंध दुना चंदनाचा
झाड तोडल्याने वाढे, हा तो थोरांचा स्वभावचिमुकल्या लेकरईचा छळ पंडिताने केला
आळंदीच्या बालकाले बालपणा नको झाला
पुढं वाढलं वाढलं ज्ञानराजाचं वैभव

मानखंडना संताप सारा गाव उलटला
वह्या तरता पान्यात पुन्हा गुरू पालटला
तुका देवाइतुका वाटे एक महान वैष्णव

आळ चोरीचा घेतला, चोप देला बडव्यानं
विठ्ठलाचा हार चोख्या सांग लपवला कोन
त्याच चोखोबाच्या घरी जेवे वैकुंठीचा देव

खरेच माझा जगावयाचा,Kharech Majha Jagavayacha

खरेच माझा जगावयाचा विचार होता ...
खरेच तो एक जीवघेणा जुगार होता !

निमूट माझे जिणे मला सोसता न आले,
अखेरच्या वागण्यात माझा विखार होता !

तुझा इथेही कसा कळेना, सुगंध आला ?
कसा तुझा तो फुलावयाचा प्रकार होता ?

कसे तुला भान एवढे राहिलेच नाही ?
प्रवास माझा कधीतरी संपणार होता!

सुनावणीला कधीच मी आणला न गेलो ...
कसा निवाडा ? अरे, खुला तो प्रचार होता !

दिसूनही दार तो तेथे थांबालाच नाही,
खरेच दात्याहुनी भिकारी हुशार होता !

अजाणता खोल मी जिथे नेमका बुडालो
तिथेच कोठेतरी नदीला उतार होता !

अजूनही मी कधीकधी मोहरून जातो ...
कितीकिती लाघवी तुझा तो नकार होता !

कुणी न हेलावले, कुणी ढाळले न आसू ...
खरोखरी हुंदकाच माझा भिकार होता!हरेक वेळी तुला दिली दूषणे, जगा, मी,
हरेक वेळी तुझा खुलासा तयार होता !

अखेर गावामधून त्या मी निघून गेलो
तिथे उषेचा प्रकाशही जातवार होता !

खराच कधी तू येशिल,Kharach Kadhi Tu Yeshil

अर्ध्या रात्री झोप मोडिशी
खराच कधी तू येशिल का ?
ओळख करुनी घेशिल का ?

खिडकीपाशी उभा राहुनी
हसशील का हळू मला पाहुनी
सर्वांगाने पीत चांदणे,
प्रीत गीत तू गाशिल का ?
मी मग होऊन वेड्यावाणी
भारावुन मी येता पुढती,
हातच हाती घेशिल का ?

हसेल नभीचा चंद्र दहादा
दटावणी हा दाविल पडदा
विचारीन मी काही बाही,
होकार हसरा देशील का ?

खरा ब्राम्हण नाथची,Khara Bramhan Nathachi

खरा ब्राम्हण नाथची झाला
जो महारा घरी जेवला

गोदावरीचे करुनी स्नान
पवित्र पावन नाथ देखुन
दुष्ट थुंकितो अंगावरती
क्रोध जाळितो शंभरवेळा

पददलिताचे मूल तान्हुले
रडता स्फुंदुन कडे घेतले
मुके पटापट घेता त्याचे
हसवी खुदुखुदु बालप्रभूला

मुके जनावर व्याकुळलेले
मार्गी पाहुन नाथ धावले
गंगाजळ ते मुखी घालता
पाषाणाला पाझर फुटला

घरात आमच्या पुरणपोळी
तुमच्यासाठी नाथा केली
महाराची ती पोर बोलता
बोट धरुनी संत चालला

धूप घालता सुवास सुटला
मागे पुढती पाट मांडिला
नाथांने मुखी घास घातला
पुंडलिक वरदा हरी बोला

खरा तो प्रेमा ना धरी,Khara To Prema Na Dhari

खरा तो प्रेमा ना धरी लोभ मनी ॥

नभि जनहितरत भास्कर तापत
विकसत पहा नलिनी ॥


पिडित जन देखता, स्वसुखा त्यागी दया ।
जनभयहरण हेचि सुख, सदया देवराया ।
दर्शन गुणवंताचे नाचवी प्रेमलहरी
गुणरसपान हेचि सुख, प्रेम तया नाव जनी ॥

खरा तो एकची धर्म,Khara To Ekachi Dharma

खरा तो एकची धर्म जगाला प्रेम अर्पावे

जगी जे हीन अतिपतित, जगी जे दीन पददलित
तया जाऊन उठवावे, जगाला प्रेम अर्पावे

जयांना ना कोणी जगती सदा ते अंतरी रडती
तया जाऊन सुखवावे, जगाला प्रेम अर्पावे

समस्तां धीर तो द्यावा, सुखाचा शब्द बोलावा
अनाथा साह्य ते द्यावे, जगाला प्रेम अर्पावे

सदा जे आर्त अतिविकल, जयांना गांजती सकल
तया जाऊन हसवावे, जगाला प्रेम अर्पावे

कुणा ना व्यर्थ शिणवावे, कुणा ना व्यर्थ हिणवावे
समस्तां बंधु मानावे, जगाला प्रेम अर्पावे

प्रभूची लेकरे सारी तयाला सर्वही प्यारी
कुणा ना तुच्छ लेखावे, जगाला प्रेम अर्पावे

असे जे आपणापाशी असे, जे वित्त वा विद्या
सदा ते देतची जावे, जगाला प्रेम अर्पावे

भरावा मोद विश्वात असावे सौख्य जगतात
सदा हे ध्येय पूजावे, जगाला प्रेम अर्पावे

असे हे सार धर्माचे असे हे सार सत्याचे
परार्थी प्राणही द्यावे, जगाला प्रेम अर्पावे

जयाला धर्म तो प्यारा, जयाला देव तो प्यारा
त्याने प्रेममय व्हावे, जगाला प्रेम अर्पावे

खबरदार जर टाच,Khabardar Jar Tach

सावळ्या:
खबरदार जर टाच मारुनी जाल पुढे चिंधड्या
उडवीन राई राई एवढ्या !
कुण्या गावचे पाटील आपण कुठे चालला असे
शीव ही ओलांडून तीरसे ?
लगाम खेचा हा घोडीचा राव टांग टाकुनी
असे या तुम्ही खड्या अंगणी !
पोर म्हणूनी हसण्यावारी वेळ नका नेऊ ही
मला का ओळखले हो तुम्ही ?
हा मर्द मराठ्याचा मी बच्चा असे
हे हाड ही माझे लेचेपेचे नसे
या नसानसातून हिंमत बाजी वसे
खबरदार जर टाच मारुनी जाल पुढे चिंधड्या
उडवीन राई राई एवढ्या !

स्वार:
मळ्यात जाऊन मोटेचे ते पाणी भरावे तुवा
कशाला ताठा तुज हा हवा ?
मुठीत ज्याच्या मूठ असे ही खड्गाची तो बरे
वीर तू समजलास काय रे ?
थोर मारिसी अशा बढाया पराक्रमाच्या जरी
कुठे तव भाला बरची तरी ?
हे खड्गाचे बघ पाते किती चमकते
अणकुचीदार अति भाल्याचे टोक ते
या पुढे तुझी वद हिंमत का राहते ?
खबरदार जर टाच मारुनी जाल पुढे चिंध्ड्या
उडवीन राई राई एवढ्या !

सावळ्या:
आपण मोठे दाढीवाले अहा शूर वीर की -
किती ते आम्हाला ठाउकी !

तडफ आमुच्या शिवबाची तुम्हा माहिती न का ?
दाविती फुशारकी का फुका ?
तुम्हा सारखे असतील किती लोळविले नरमणी -
आमुच्या शिवबाने भर रणी
मी असे इमानी चेला त्यांचे कडे
हुकुमाविण त्यांच्या समजा याचे पुढे
देई न जाऊ मी शूर वीर फाकडे
पुन्हा सांगतो, खबरदार जर टाच मारुनी जाल पुढे चिंधड्या
उडवीन राई राई एवढ्या !

लाल भडक ते वदन जाहले बाळाचे मग कसे
स्वार परि मनि हळू का हसे ?
त्या बाळाच्या नयनी चमके पाणी त्वेषामुळे
स्वार परि सौम्य दृष्टीने खुले
चंद्र दिसे जणू एक, दुसरा तपतो रवि का तर
ऐका शिवबाचे हे स्वर -
आहेस इमानी माझा चेला खरा
चल इनाम घे हा माझा शेला तुला
पण बोल सावळ्या बोल पुन्हा एकदा
"खबरदार जर टाच मारुनी जाल पुढे चिंधड्या
उडवीन राई राई एवढ्या !"