भंगलेल्या त्या स्मृतींना,Bhangalelya Tya Smrutina

भंगलेल्या त्या स्मृतींना आळवीतो मी पुन्हा
हाच का माझा गुन्हा?

भाववेडी रम्य प्रीती स्वप्न अपुले ते बसंती
संपले सारे तरी मी आठवीतो त्या खुणा

रंग विरला भावनांचा बहर सरला जीवनाचा
घोळवीतो तीच गाथा गिळुनि साऱ्या वेदना

दु:ख माझे हे गुलाबी त्यातली धुंदी शराबी
शोधितो त्यातून विरल्या प्रीतिच्या संवेदना

भोळिं खुळीं गवसति जीं,Bholi Khuli Gavsati Ji

भोळिं खुळीं गवसति जीं धनिक वणिक बाळें ।
धरायास त्यांस पाश असति निरनिराळे ॥

आण शपथ मम वचनें मानिलीं खरीं कां ।
हंसतील जन म्हणतिल ते शंभु खरे भोळे ॥

भोगले जे दुःख त्याला,Bhogale Je Dukha Tyala

भोगले जे दुःख त्याला सुख म्हणावे लागले !
एवढे मी भोगिले की मज हसावे लागले !

ठेविले आजन्म डोळे आपुले मी कोरडे
पण दुज्यांच्या आसवांनी मज भिजावे लागले !

लोक भेटायास आले काढत्या पायांसवे
अन्‌ अखेरी कुशल माझे मज पुसावे लागले !

गवसला नाहीच मजला चेहरा माझा कधी
मी कशी होते मलाही आठवावे लागले !

एकदा केव्हातरी मी वचन कवितेला दिले
राखरांगोळीस माझ्या गुणगुणावे लागले !

भेटीलागीं जीवा लागलीसे,Bhetilagi Jeeva Lagalise

भेटीलागीं जीवा लागलीसे आस ।
पाहे रात्रीं दिवस वाट तुझी ॥१॥

पूर्णिमेचा चंद्रमा चकोरा जीवन ।
तैसें माझें मन वाट पाहें ॥२॥

दिवाळीच्या मुळा लेंकी आसावली ।
पाहतसे वाटुली पंढरीची ॥३॥

भुकेलिया बाळ अति शोक करी ।
वाट पाहे परि माउलीची ॥४॥

तुका म्हणे मज लागलीसे भूक ।
धांवूनि श्रीमुख दावीं देवा ॥५॥

भेटशील केव्हा माझिया जीवलगा,Bhetashil Kevha Majhiya

भेटशील केव्हा, माझिया जीवलगा
उतावीळ मन तुझिया भेटी

तुझे रूप ध्यानीमनी
जागेपणी स्वप्नातुनी
विश्व शून्य तुजवाचुनी
माझिया जीवलगा

तुझा छंद जीवा जडे
तुझी साद कानी पडे
वाटे यावे तुझियाकडे
माझिया जीवलगा

नको असा दूर राहू
नको असा दूर ठेवू
नको असा अंत पाहू
माझिया जीवलगा

भेट तुझी माझी स्मरते,Bhet Tujhi Majhi Smarate

भेट तुझी माझी स्मरते अजुन त्या दिसाची
धुंद वादळाची होती रात्र पावसाची

कुठे दिवा नव्हता, गगनी एक ही न तारा
आंधळ्या तमातुन वाहे आंधळाच वारा
तुला मुळी नव्हती बाधा भीतिच्या विषाची

क्षुद्र लौकिकाची खोटी झुगारून नीती
नावगाव टाकुनि आली अशी तुझी प्रीती
तुला परी जाणिव नव्हती तुझ्या साहसाची

केस चिंब ओले होते, थेंब तुझ्या गाली
ओठांवर माझ्या त्यांची किती फुले झाली
श्वासांनी लिहिली गाथा प्रीतिच्या रसाची

सुगंधीच हळव्या शपथा, सुगंधीच श्वास
स्वप्नातच स्वप्न दिसावे तसे सर्व भास
सुखालाहि भोवळ आली मधुर सुवासाची

भूवरी रावणवध झाला,Bhuvari Ravan Vadha Jhala

देवहो, बघा रामलीला
भूवरी रावणवध झाला

दाहि दिशांचीं मुखें उजळलीं
कंपरहित ती अवनी झाली
रविप्रभेतें स्थिरता आली
पातली महद्भाग्यवेला

'साधु साधु' वच वदती मुनिवर
छेडुं लागले वाद्यें किन्नर
प्रमोद उसळे भूलोकावर
सुरांचा महारिपू मेला

रणीं जयांचे चाले नर्तन
नृपासहित हे विजयी कपिगण
श्रीरामांचे करिती पूजन
वाहुनी फुलें, पर्णमाला

'जय जय' बोला उच्चरवाने
कल्पतरूंचीं फेका सुमनें
फेका रत्नें, मणीभूषणें
जयश्री लाभे सत्याला

श्याम राम हा धर्मपरायण
हा चक्रायुध श्रीनारायण
जगदुत्पादक त्रिभुवनजीवन
मानवी रामरूप ल्याला

हा उत्पत्ति-स्थिति-लयकारक
पद्मनाभ हा त्रिभुवनतारक
शरण्य एकच खलसंहारक
आसरा हाच ब्रम्हगोलां

वत्सलांछना धरुनी वक्षीं
संतसज्जनां हा नित रक्षी
हा सत्याच्या सदैव पक्षीं
जाणतो हाच एक याला

हा श्री विष्णू, कमला सीता
स्वयें जाणता असुन, नेणता
युद्ध करी हें जगताकरितां
दाखवी अतुल रामलीला

भूमि जल तेज पवमान,Bhumi Jal Tej Pavaman

भूमि, जल, तेज, पवमान, नभ पांच हीं
आदि तत्वें करुनि साक्ष धरितों ॥

पाणि तुझा सखे वीर नर पार्थ हा धर्मकामीं, तुला आज वरितों ।
प्रिये सोडिं सोडिं अतां संशयातें ।
देइ सखि गाढ आलिंगनातें ॥

भुलविलेस साजणी,Bhulaviles Sajani

भुलविलेस साजणी, तू विलोल लोचनी
फुलविलेस मन्मनी स्वप्न एक कांचनी

तू न रूपगर्विता
तू न धुंद चारुता
सांज-सांवळीच तू, सांडिलिस मोहिनी

तू न गायिका कुणी
गाइलिस रागिणी
बोल लाजरे तुझे गीत फुलविती मनी

तू सुशील साधिका
स्नेहशील दीपिका
प्रेमभाव उधळुनी जाहलीस स्वामिनी

भुकेला भक्तीला भगवान,Bhukela Bhaktila Bhagawan

रुद्राक्षांच्या नकोत माळा नको त्रिकाळी स्नान
भुकेला भक्तीला भगवान

सेवून कण्या तो विदुराचा सौंगडी
त्या सुदाम्याचिया पोह्यांची आवडी
भाव-भक्तिचे तया आवडे एकच तुळशी-पान

जो जेवू घालतो नामदेव विठ्ठला
दामाजीसाठी धेड हरी जाहला
जनी संगती दळितो, त्याला भक्तांचा अभिमान

एकनाथा सदनी विठ्ठल भरितो घडे
तुकयाची भोळी भक्ती त्या आवडे
वारकऱ्यांसह नाचू लागे भजनातहि भगवान

भास्वर तुज सम भास्वर,Bhasvar Tuj Sum Bhasvar

भास्वर, तुज सम भास्वर, तूच भारता
भास्वरता तव जगता, दे प्रसन्नता
दे प्रबोधता, हरि अधीरता, वितरि वीरता

प्रेमशौर्य दाखविशी संतरक्षणी
भक्तिशौर्य विकसविशी धर्मतारिणी
दया-शौर्य प्रकटविशी दीनपालनी
सदा भारता, नाचे शौर्य तव मनी
सर्वकाल तुज ठायी-
शौर्य-सबलता, अधमदमनता, धर्मसमरता, दीन-अभयता

राम-बाण रामपरशु तुझा भारता
कृष्णचक्र इंद्रवज्र तुझे भारता
भीमाची भीमगदा तुझी भारता
शत्रुंजय संतत तू म्हणुन भारता
शस्त्रास्त्रे विश्वि अशी-
कवण निर्मिता, कवण मंत्रिता, कवण प्रेरिता, कवण कर्षिता

भारतात घनगणवत्‌ कोण गर्जतो ?
तो विक्रम, तो प्रताप, चंद्रगुप्त तो
छत्रपती, छत्रसाल, पृथ्वीराज तो
सिंहसंघ अगणित हा वर्णवे न तो
बघुनि शौर्य हे त्याचे-
सकल तत्सुता, येई सजिवता, स्फुरे भुजलता, त्यांचि तत्वता

समरशूर, दानशूर, ज्ञानशूर तू
शत्रुंजय, मृत्युंजय, मदनंजय तू
सत्‌प्रियकर, खलभयकर, नतशुभकर तू
गुणसुंदर जनमंगल सुरमंदिर तू
तुझी भारता, प्रभुता-
वाल्मिकीनुता, व्यास-संस्तुता, कृष्ण-वानिता, राम-वंदिता

भासे जनात राया,Bhase Janat Raya

भासे जनात राया । हां असे मनात राया
नवखंड देह नटला । दिलदार प्यार राया
मागे सदा फिराया । भागे अनंत काया
लावे जिवास माया । लाभे परी न राया
हाती अखंड भरला । इष्के शराबे प्याला
नाही अजून प्याला । दिलदार प्यार राया

भावविकल ओठांवर,BhavVikal Othavar

भावविकल ओठांवर शब्द मूक झाले
आर्त धुंद गीतांतिल सूर सूर संपले !

नवरंगी चित्र एक मोहरले लोचनात
आली बहरून रम्य प्रीतीची चांदरात
त्या फुलल्या पुनवेचे बिंब कुठे लोपले?

श्वासांनी रेखियली स्वप्नबावरी कथा
गंधाने थरथरली मुग्ध लाजरी लता
त्या गंधित बहराचे विश्व आज भंगले !

जळणाऱ्या हृदयाला समजावू सांग कसे?
मिटवू मी सांग सखे फुलले फूल कसे
अपुले ते गूज अता आसवांत साठले !

भावभोळ्या भक्तिची,Bhav Bholya Bhaktichi

भावभोळ्या भक्तिची ही एकतारी
भावनांचा तू भुकेला रे मुरारी

काजळी रात्रीस होसी तूच तारा
वादळी नौकेस होसी तू किनारा
मी तशी आले तुझ्या ही आज दारी

भाबडी दासी जनी गाताच गाणी
दाटुनी आले तुझ्या डोळ्यांत पाणी
भक्तिचा वेडा असा तू चक्रधारी

शापिलेली ती अहिल्या मुक्त केली
आणि कुब्जा स्पर्श होता दिव्य झाली
वैभवाचा साज नाही, मी भिकारी

अंतरीची हाक वेडी घालते रे
वाट काट्यांची अशी मी चालते रे
जाणिसी माझी व्यथा ही तूच सारी

भाव भला भजकाचा,Bhav Bhala Bhajakacha

भाव भला भजकाचा । साधी प्रभुदया ॥

कायिक वाचिक नच याग निभावे । हृदयि रिघे देव ॥

भाली चंद्र असे धरिला,Bhali Chandra Ase Dharila

भाली चंद्र असे धरिला, नाचे स्मरसागरवेला ॥
बोला चतुरा बोलवी चंद्रकला । कैसे मदनबले मंजुमंजुला ।
वनमाला बाला दावी लज्जा गाला स्मरलीला ॥

भारती सृष्टीचे सौंदर्य,Bharati Srushtiche

भारती सृष्टीचे सौंदर्य खेळे
दावीत सतत रूप आगळे

वसंत वनांत जनांत हासे
सृष्टीदेवी जणू नाचे उल्हासे
गातात संगीत पृथ्वीचे भाट
चैत्र-वैशाखाचा ऐसा हा थाट

ज्येष्ठ-आषाढात मेघांची दाटी
कडाडे चपला होतसे वृष्टी
घालाया सृष्टीला मंगल स्नान
पूर अमृताचा सांडे वरून
गगनी नर्तन कृष्ण मेघांचे
भूतली मयूर उत्तान नाचे

श्रावणी पाऊस हास्याचा पडे
श्रीकृष्ण-जन्माची दंगल उडे
बांधीती वृक्षांना रम्य हिंदोळे
कामिनी धरणी वैभवी लोळे

भारत अमुचा देश,Bharat Amucha Desh

भारत अमुचा देश, भारत अमुचा देव
’भारत अमुचा सत्यधर्म हा’ मंत्र जपू हा एक
भारतीय मी आहे आधी, आपण सारे एक

आम्हि मराठी, आम्ही गुर्जर, मद्रासी, आम्ही हिंदी
प्रांत आमुचा भाषा आमुची श्रेष्ठचि सर्वांमधी
दुराभिमाना देऊ असल्या पूर्ण छेदती रेघ

धर्म-जातिच्या, जुन्या मनूच्या, जुन्या कल्पना सोडू
उच्चनीचता गाडुन टाकू जाचक रुढिंना तोडू
विशाल भारत स्वप्नी त्याचा साकारू आलेख

प्रांत, देश, या पुढेहि जाऊ, पुजु या मानवतेला
मित्र जगाचे साऱ्या होऊ, मित्र करू या त्याला
सत्य, अहिंसा, शांती यांचा संगम साधु सुरेख

भातुकलीच्या खेळामधली,Bhatukalichya Khela Madhali

भातुकलीच्या खेळामधली राजा आणिक राणी
अर्ध्यावरती डाव मोडला, अधुरी एक कहाणी

राजा वदला, "मला समजली, शब्दावाचुन भाषा
माझ्या नशिबासवे बोलती तुझ्या हातच्या रेषा"
का राणीच्या डोळा तेव्हा दाटुनि आले पाणी ?

राणी वदली बघत एकटक दूरदूरचा तारा
"उद्या पहाटे दुसऱ्या वाटा, दुज्या गावचा वारा"
पण राजाला उशिरा कळली गूढ अटळ ही वाणी

तिला विचारी राजा, "का हे जीव असे जोडावे ?
का दैवाने फुलण्याआधी, फूल असे तोडावे ?"
या प्रश्नाला उत्तर नव्हते, राणी केविलवाणी

का राणीने मिटले डोळे दूर दूर जाताना ?
का राजाचा श्वास कोंडला गीत तिचे गाताना ?
वाऱ्यावरती विरून गेली एक उदास विराणी

भाग्यवती मी भाग्यवती,Bhagyavati Mi Bhagyavati

भाग्यवती मी भाग्यवती ग
भाग्यवती मी भाग्यवती
देवदयेने मला लाभली
जगावेगळी श्रीमंती

आनंदाचे निळे सरोवर
तसे सुखाने भरलेले घर
प्रीति-शांतिची हसरी कमळे
सदा तयावर तरंगती

चंद्र नभीचा खाली आला
तिलक कपाळी माझ्या झाला
मीच माझिया सौभाग्याची
महती सांगू किती किती

दुःख माझिया दारी येते
थबकुनि दबकुनि उभे राहते
गंध सुखाचा पिउनि तयाचे
विचार काळे विरघळती