जेव्हा तुला मी पाहिले,Jevha Tula Mi Pahile

जेव्हा तुला मी पाहिले, वळुनी पुन्हा मी पाहिले

काही न आता आठवे, होतो कधी का भेटलो
पटता खुणा या वाद का, होतो कधी का भेटलो ?
या सागराने का कधी, होते नदीला पाहिले ?

जाणी तुझे नच नाव मी, प्रीती अनामिक जन्मता
वारा विचारी का फुला, हा गंध आहे कोणता ?
तू ऐस कोणी कामिनी, मी स्वामिनी तुज मानिले !

होऊन एकच चालणे, या दोन वाटा संपती
उंचावते तेथे धरा, आभाळ येई खालती
हरतात दोघेही जिथे, कोणी कुणाला जिंकिले ?

घे झाकून मुख हे चंद्रमुखी,Ghe Jhakun Mukha He

घे झाकून मुख हे चंद्रमुखी
प्रीतिस लागे दृष्ट सखी

गंध प्रीतिचा असतो हळवा
टाळ वादळे दुष्ट सखी

चंद्र असू दे अर्धा-मुर्धा
तिमिरी प्रीती पुष्ट सखी

अमिट सूर जरि उरी दटले
मीट आपुले ओष्ठ सखी
शब्दांवाचुन कळे प्रीतिला
डोळ्यांतिल उद्दिष्ट सखी

प्रीत असो, पण रीत असू दे
प्रीतीवर जग रुष्ट सखी

सरळ संथ हा पंथ जनांचा
प्रेमिक हे पथभ्रष्ट सखी

अरूपास पाहे रूपी,Arupasi Pahe Rupi

अरूपास पाहे रूपी तोच भाग्यवंत
निसर्गात भरूनी राहे अनादी अनंत

कधी पावसाच्या धारा
भणाणता केव्हा वारा
पहाटेस होऊन तारा
हसे रूपवंत

ग्रीष्म रक्त पेटविणारा
शिशिर आग गोठविणारा
मनोगते मिळविणारा
फुलारी वसंत

कुशीमध्ये त्याच्या जावे
मिठीमध्ये त्याला घ्यावे
शाश्वतात विरूनी जावे
सर्व नाशवंत