वादळे ऊठतात किनारे Vadale uthatat kinare

वादळे ऊठतात किनारे सुटतात
नशिबाशी फुटतात लाटा
पाऊले थकतात शेवटी अवचित
जगण्याच्या वळतात वाटा
सारंगा रे सारंगा !

माणसा ही तुझी गोष्ट आहे जुनी सौमित्र
चालताना पुन्हा सांगते रे कुणी
हुंदके सरतात आसवें उरतात
जगण्याचा सलतोच काटा

हे ऋतू कोणते येत-जाती असे
जीवनाला नवे देत जाती पिसे
थांबणे नसतेच चालणे असतेच
रस्त्यांना फुटतोच फाटा

Lyrics -Saumitr  सौमित्र
Music -Ashok Patki अशोक पत्की
Singer -Devaki Pandit  देवकी पंडित
Movie / Natak / Album -Aaishapath   आईशप्पथ..

सूर्यनारायणा नित्‌ नेमाने,Suryanarayana Nit Nemane

सूर्यनारायणा नित्‌ नेमानं उगवा
अंधाराच्या दारी थोडा उजेड पाठवा

ओंजळीनं भरू दे गा पाखरांच्या चोची
दु:खात पंखांना असो सावली मायेची

आबादानी होवो शेत भरू दे दाण्याचे
तुझ्या पालखीला शब्द बांधू तुकोबाचे

सप्तस्वरांनो लय,Sapt Swarano Lay

सप्तस्वरांनो, लयशब्दांनो, जगेन तुमच्यासाठी
तुमच्यासाठी मरेनही मी, जगेन तुमच्यासाठी

तुम्हीच माझे मायतात हो तुम्हीच माझे गुरू
अनंत हस्ते अखंड दाते समूर्त कल्पतरू
तुम्हीच माझे सात सूर्य अन्‌ तुम्हीच माझी धरती

प्रकाशदायी सूर्य तुम्ही अन्‌ तुम्ही बरसते मेघ
तुम्हीच माझ्यामधे पेरिली नवसृजनाची रेघ
तुमच्या स्पर्षे होते काया वीज जणू लवलवती

तुमच्या संगे भान हरपता कण कण डोलू लागे
एक अनोखा गोफ विणाया आतूर जीवितधागे
देहामधले अणुरेणूही पैंजण होऊन गाती

वादळे ऊठतात किनारे,Vadale Uthatat Kinare

वादळे ऊठतात किनारे सुटतात
नशिबाशी फुटतात लाटा
पाऊले थकतात शेवटी अवचित
जगण्याच्या वळतात वाटा
सारंगा रे सारंगा !

माणसा ही तुझी गोष्ट आहे जुनी
चालताना पुन्हा सांगते रे कुणी
हुंदके सरतात आसवे उरतात
जगण्याचा सलतोच काटा

हे ऋतू कोणते येत-जाती असे
जीवनाला नवे देत जाती पिसे
थांबणे नसतेच चालणे असतेच
रस्त्यांना फुटतोच फाटा

वादळवाट,Vadalvaat

थोडी सागर निळाई थोडे शंख नि शंपले
कधी चांदणे टिपूर तुझ्या डोळ्यांत वाचले
कधी उतरला चंद्र तुझ्यामाझ्या अंगणात
स्वप्नपाखरांचा थवा विसावला ओंजळीत

कधी काळोख भिजला, कधी भिजली पहाट
हुंकारला नदीकाठ कधी हरवली वाट
वाऱ्यापावसाची गाज काळे भास गच्च दाट
कधी धूसर धूसर एक वादळाची वाट

रंगुनी रंगात साऱ्या,Ranguni Rangat Sarya

रंगुनी रंगात साऱ्या रंग माझा वेगळा !
गुंतुनी गुंत्यात साऱ्या पाय माझा मोकळा !

कोण जाणे कोठुनी ह्या सावल्या आल्या पुढे
मी असा की लागती ह्या सावल्यांच्याही झळा !

राहती माझ्यासवे ही आसवे गीतांपरी
हे कशाचे दुःख ज्याला लागला माझा लळा !

कोणत्या काळी कळेना मी जगाया लागलो
अन्‌ कुठे आयुष्य गेले कापुनी माझा गळा !

सांगती 'तात्पर्य' माझे सारख्या खोट्या दिशा
"चालणारा पांगळा अन्‌ पाहणारा आंधळा !"

माणसांच्या मध्यरात्री हिंडणारा सूर्य मी
माझियासाठी न माझा पेटण्याचा सोहळा !

मंथन,Manthan

दिला नियतीने स्त्री जन्माला विपरीतसा हा शाप जुना
ठायी ठायी दैत्यपणाची प्रचिती येई पुन्हा पुन्हा
स्त्रीच्या भाळी सदाच लिहिले जहर तेच कडु चार
पचवून त्याला अमृत उधळी तीच माय हळुवार
माणसातल्या देवपणाचा होतो तेव्हा साक्षात्कार
हाती येते नवनीत जेव्हा मंथन होते अपरंपार

मानसी,Manasi

कशी वेल्हाळ वेल्हाळ त्यांना हवीशी हवीशी
साऱ्या सख्या सजणींचे मन मानसी मानसी

कुणी थोडी स्वप्नवेडी, कुणी कर्तव्य कठोर
कुणा आकाशाची ओढ, कुणा जमिनीचा घोर
कुणा जगण्याची धुंदी, तरी धुंदीतही भान
कुणी स्वत:मध्ये मग्न, तरी ढळते न ध्यान
अशा सख्या सजणींचे मन मानसी मानसी

माझी उदास गीते तू,Majhi Udas Geete Tu

माझी उदास गीते तू ऐकतोस का रे ?
अन्‌ आसवांत माझ्या तू नाहतोस का रे ?

येताच तू समोरी मी दर्वळून जाते
माझ्यासमान तूही गंधाळतोस का रे ?

माझ्या मुक्या मनाच्या का छेडतोस तारा ?
माझ्यासवेच तूही झंकारतोस का रे ?

एकांत जीवनाचा अंधारला असू दे !
तू अंतरात माझ्या तेजाळतोस का रे ?

बंधन,Bandhan

नात्यांना ठाउक असते हे चालत जाणे रस्ते
वळणावर येता थांबून मग हळूच वळणे नुसते

घरट्याशी येता सारी वळणे ही जाती संपून
मातीशी जुळते नाते वर आकाशाचे बंधन

तुझ्याविना,Tujhyavina

हे चांदणे हर्ष घेऊन आले
कवडसे हवेसे उधळीत आले
घे वेचुनी ते नाही कुणाचे
तुझ्याविना .....पहाटेस कळले ही रात्र थकली
त्या चांदण्यांची स्वप्नेही सरली
कहाण्या तयांच्या कुणाला न कळल्या
तुझ्याविना .....

जिवलगा,Jivalaga

खुणावते आडुनिया एक मोरपिशी स्वप्न-सय
मनी लाजते हळूच माझे हळुवार वय
अर्थ बोलू लागे काही आणि शब्द मुका मुका
कधी येशिल येशिल जिवलगा जिवलगा

जाळीमंदी झोंबतोया,Jalimandi Jhombatoya

राधे, यमुनेच्या काठावर दोरवा
ग बाई बाई जाळीमंदी झोंबतोया गारवा

बाळपणीची रिमझिम गाणी, अंगावरती शिडकावा
झिम्मा-फुगडी खेळ खेळता, राधेला ग चंद्र हवा

शब्द ना बोलता बासरीचा गळा
तुझा अंबाडा बांधे कृष्ण सावळा

गोऱ्या अंगावरी मेंदी भरतो हरी
मोरपिसाचा रंग झाला झावळा

जगावेगळी,Jagavegali

सुखाचा तिचा गोड संसार होता
कुणाची कशी दृष्ट त्या लागली
जळी सोडलेले दिवे दूर गेले
तरी सर्व नाती तिने सांधली
जगावेगळी ......

जरी संकटी पावलोपावली
उभारी तरी ना तिची भंगली
उन्हे सोसुनी दे जगा साउली
जगावेगळी ......

अवघाचि संसार,Avaghachi Sansar

मन माझे मोरपिशी स्वप्न जणू
मन माझे शिशिरातील इंद्रधनू
हुंदक्यांची कुजबुज वेदनांचे अलगूज
नवा छंद नवा ध्यास शोधी नवे आकाश
राखेतून मीच नवा घेतला आकार
उजळून जाई पुन्हा, अवघाचि हा संसार

आभाळमाया, Aabhalmaya

जडतो तो जीव
लागते ती आस
बुडतो तो सूर्य
उरे तो आभास
कळे तोच अर्थ
उडे तोच रंग
ढळतो तो अश्रू
सुटतो तो संग
दाटते ती माया
सरे तोच काळ
ज्याला नाही ठाव
ते तर आभाळ
घननीळा डोह
पोटी गूढ माया
आभाळमाया......
आभाळमाया.......