रानारानात गेलि बाइ,Rana Ranat Geli Bai

रानारानात गेलि बाइ शीळ

राया, तुला रे, काळयेळ नाही
राया, तुला रे, ताळमेळ नाही
थोर राया, तुझं रे कुळशीळ

वाहे झरा ग, झुळझुळवाणी
तिथं वाऱ्याचि गोड गोड गाणी
तिथं राया तु उभा असशील

तिथं रायाचे पिकले मळे,
वरी आकाश शोभे निळे
शरदाच्या ढगाचि त्याला झील

येड्यावानी फिरे रानोवना
जसा काही ग, मोहन कान्हा
हासे जसा ग, राम घननीळ

गेले धावून सोडुन सुगी
दुर राहून राहिली उगी
शोभे कसा ग गालीचा तो तीळ

रानि राया ग हा फुलावाणी
फुला फुलात मी फुलराणी
बाइ, सुवास रानि भरतील

फिरु गळ्यात घालुनि गळा,
मग घुमव मोहन शिळा,
रानि कोकीळ सुर धरतील !

मुक्या मनाचे बोल,Mukya Manache Bol

मुक्या मनाचे बोल सजणा; बोल झाले फोल

चंदेरी दर्यात वितळल्या सोनेरी तारा
पानांच्या कानांत कुजबुजे हलके हलके वारा
सुनासुना किति शांत शांत अन्‌ होता सर्व किनारा
पिकल्या फळांत चोच खुपसूनी तोच उडुन जाय चंडोल

हृदयाच्या अंधारात नाव तुझे मी आठवते
दो नयनांच्या ऐन्यात चित्र तुझे मी साठवते
नि:श्वासाच्या कवनांत पत्र तुला मी पाठवते
सखया, तुझ्याविना भरेचना, जखम उरातील खोल

मध्यरात्रिला पडे तिच्या,Madhya Ratrila Pade Tichya

मध्यरात्रिला पडे तिच्या दारावरती थाप
नवथर जीवाचा झाला भीतीने थरकाप

धडधडत्या वक्षावरती ठेउनि उजवा हात
कानोसा घेऊ लागे तशीच अंधारात

परिचित आली तोच तिच्या कानावरती शीळ
सांगे की या राधेचा दारि उभा घननीळ !

भीतीचा लवलेश नुरे त्या सुंदर नयनांत
भीतीवरती प्रीती ही अशीच करिते मात

माथ्यावरुनी सावरुनी पदर घेतला नीट
दार उघडुनी बाहेरी उभी ठाकली धीट

परिचित बाहूंचा पडला विळखा तो देहास
आणि मिळाले उभयांचे श्वासांमध्ये श्वास

अधीर ओठांची झाली क्षण थरथरती भेट
हृदयीचे गूज खोलवरी जावुनी भिडले थेट

आलिंगन ते शिथिल परी झाले दुज्या क्षणास
भवतीच्या जगताची हो जाणिव धुंद मनास !

अंधारातच गेला तो शूर तिचा सरदार
खिन्न मनाने परत फिरे ही चंद्राची कोर !

कळ दु:खाची तीव्र उठे तिच्या काळजातून
गालावरुनी ओघळली आणि आसवे ऊन

मंद समीरण भवताली गाई करुणा-गीत
अन्य कुणा नच कळली ती अंधारातली भेट !

बाई या पावसानं लावियली,Bai Ya Pavasane Laviyali

बाई या पावसानं, लावियली झीमझीम
भिजविलं माळरान, उदासलं मन
बाई या पावसानं !

दिनभर देई ठाणं, रात्रिस बरसून
सकाळिचं लोपविलं कोवळं ऊन छान
बाई या पावसानं !

फुलली ही जाई-जुई, बहरून वाया जाई
पारिजातकाची बाई, कशी केली दैन
मातीत पखरण
बाई या पावसानं !

नदीनाले एक झाले, पूर भरुनीया चाले
जिवलग कोठे बाई पडे अडकून
नच पडे चैन !
बाई या पावसानं !

प्रेम कोणीही करीना,Prem Konihi Karina ka ashi firyad khoti

प्रेम कोणीही करीना, का अशी फिर्याद खोटी ?
प्रेम दे अन्यास आधी, ठेविशी का स्वार्थ पोटी ?

आपल्या या चारुतेशी विस्मरूनी जा सुकेशी,
भाळता कोणास देशी का न भक्तीची सचोटी ?

प्रेम का संगीन गुच्छी, प्रेम का रंगीन ओठी
प्रेम लाभे प्रेमळाला, त्याग ही त्याची कसोटी.

नदीकिनारी नदीकिनारी ग,Nadikinari Nadikinari Ga

नदीकिनारी, नदीकिनारी, नदीकिनारी, ग !

अवतीभवती नव्हते कोणी
नाचत होत्या राजसवाणी
निळ्या जळावर सोनसळीच्या नवथर लहरी, ग

दुसरे तिसरे नव्हते कोणी;
तुझेच हसले डोळे दोन्ही:
अवखळ बिजली भरली माझ्या उरात सारी, ग !

जरा निळ्या अन्‌ जरा काजळी
ढगात होती सांज पांगली:
ढवळी ढवळी वर बगळ्यांची संथ भरारी, ग !

सळसळली ग, हिरवी साडी;
तिनेच केली तुझी चहाडी:
फडफडल्या पदराच्या पिवळ्या लाल किनारी, ग !

वहात होते पिसाट वारे;
तशात मी उडविले फवारे:
खुलून दिसली तुझ्या उराची नवी थरारी, ग !

कुजबुजली भवताली राने;
रात्र म्हणाली चंचल गाणे:
गुडघाभर पाण्यात दिवाणे दोन फरारी, ग !

तू तिथे अन्‌ मी इथे हा,Tu Tithe An Mi Ithe Ha

तू तिथे अन्‌ मी इथे हा व्यर्थ झुरतो अंतरी<br>खवळला दुर्दैवसिंधू पसरला मध्यंतरी<br>मीलनाची या जिवाची भंगली आशा तरी<br> <br>प्रीत आंधळी दिव्यगुणा, दावी मार्ग प्रेमी सुजना<br>भाव भोळा हा साजणा बंधना जुमानित ना<br><br>निशा दाटे जिवा लावित घोर, घनघोर<br>बघ उगवे चंद्रकोर<br>नाचवि जीव-चकोर<br><br>गुंफिते एकत्र सुमनां प्रीतबाला साजरी<br> जीव दोन्ही एक सखये, दूर देहाने जरी<br>

जादुगारिणी सखे साजणी,Jadugarini Sakhe Sajani

जादुगारिणी सखे साजणी
थांब जराशी ग

प्रेमभाव नजरेत दाविले
तूच आधी मज नादि लाविले

गोड हसुनिया हृदयि फुलवल्या
गुलाब-राशी ग

तुझ्या संगती गिरिकंदरही
राजमंदिराहुन सुखदायी
तू माझी तर तुच्छ अवांतर
सौख्य-मिराशी ग

दोन जिवांचे जातक जुळले
भाग्यलेख प्रीतिने उजळले
जगास मानू उगा जुमानू
का ग्रहराशी ग

स्फूर्ति-तारका तू झगमगती
करू जोडिने प्रवास जगती
सदा बिलगली हीच एकली
आस उराशी ग

जा सांग लक्ष्मणा,Ja Sang Laxamana

जा सांग लक्ष्मणा, सांग रामराजाला
"समजला" म्हणावे, "न्याय तुझा सीतेला

अग्नीत घेतली उडी उजळली कुडी
पटविले जेव्हा, होतास तिथे तू तेव्हा
केलास न्याय परि उलटा, ठरले कुलटा
केलीस सफळ मम सेवा

शोभले तुझ्या वंशास,
दिगंत यशास, चढेल तजेला"

जा सांग "जानकी अजुनी राहि जिवंत
जो रघुवंशाचा अंश तिच्या उदरात
तोवरी प्राण कोंडील देहकोषात
राणिची भिकारिण आज होय
रघुराज तिला सांभाळा"

फार नको वाकू जरी Phar Nako Vaku Jari

फार नको वाकू जरी उंच बांधा,

फार नको झाकू तुझा गौर खांदा



आणि गडे डोळे तुझे फार फंदी,

साज तुझा आहे जुईचा सुगंधी



चित्त म‍उ माझं जशी रानकळी,


धुंद तुझी आहे नदी पावसाळी



श्वास तुझेमाझे जसा रानवारा

प्रीत तुझीमाझी जसा सांजतारा

चल रानात सजणा,Chal Ranat Sajana

चल रानात सजणा
आंबेवनात जाउ या दूर

राया, गुपीत अपुलं फुटलं
जग भोंतीचं बोलत सुटलं
उठे काहूर, लागे हुरहूर
आंबेवनात जाउ या दूर

चांदण्याची पांघरुन शाल
लुटू आनंद धुंद खुशाल
बघु नवतीचा दुनियेचा नूर
आंबेवनात जाउ या दूर

नको संकोच भीति मनात
सख्या, जीवाचि चांदरात
दाटे प्रीतीचा रंगरस-पूर
आंबेवनात जाउ या दूर

जीवा-जीवाचि मंजूळ गाणीजीवा-जीवाचि प्रेमळ गाणी
बसू गात पाखरावाणी
फिरु गात पाखरावाणी
धरु प्रीतीचा एक ताल-सूर
आंबेवनात जाउ या दूर

क्षणभर भेट आपुली Kshanbhar Bhet Aapuli

क्षणभर भेट आपुली झाली !





ओळख नव्हती मुळीच अपुली

नजर मात्र नजरेला भिडल

खुणा आंतरिक पटुनी काही हसू उमटले गाली !




गूढ भाव नेत्रात तरळले

रहस्य अपुले आपणां कळले

अनोळखीपण आड कशाला येइल मग त्या काली ?




दूर उभा तू जरि मजपासुनि

अंतर मधले गेले तुटुनी

स्पर्शसुखाची दुरून आपण अनुभविलीच नव्हाळी !




परिचय अपुला नसोच नसला

लौकिक परिचय हवा कुणाला-

युगायुगांची क्षणात जर का ओळख जिवास पटली ?

चकाके कोर चंद्राची,Chakake Kor Chandrachi

चकाके कोर चंद्राची, मनाला मोहिनी घाली
लकाके चंचला बाला, उषा की हासरी आली

कुणा हा भाग्यवंताचा असावा प्रीतिचा ठेवा
कुठे मी काजवा वेडा, कुठे ही तारका बाळी

उदेला चंद्र हा पाही, जिवाला हासवी मोही

करी जादूगिरी कान्हा, भुलवितो हा कसा बाई
कुणा हा भाग्यवंतीचा असावा प्रीतिचा ठेवा
कुठे हा लाल मोलाचा, करंटी गोरटी ही

मिळवणी दोन जीवांची वसे तेथेच वेल्हाळी
बघे ना भेदभावाला जगी प्रीति खुळी भोळी

काळ्या गढीच्या जुन्या,Kalya Gadhichya Junya

काळ्या गढीच्या जुन्या, ओसाड भिंतीकडे
आलीस तू एकटी, बांधुन सारे चुडे.

काळ्या गढीच्या जुन्या, ओसाड भिंतीकडे
आलीस तू चोरटी, बांधुन सारे चुडे.

वारा किती मंद ग !
होते किती कुंद ग !
होता किती धुंद ग अंधार मागेपुढे !

काळी निनावी भिती
होती उभी भोवती;
वाटेत होते किती काटेकुटे अन्‌ खडे


माझी तुझी चोरटी
जेव्हा मिळाली मिठी
हुंकारले खालती आडातले पारवे.

हुंकारला पारवा;
तेजाळला काजवा !
हालून गेला जरा काळोख चोहिकडे !

एकटीच भटकत नदिकाठी,Ekatich Bhatakat Nadikathi

एकटीच भटकत नदिकाठी
ऐन दुपारी तोऱ्यानं
नटुन थटुन अशि चटकचांदणी
कुठं चाललीस नखऱ्यानं

अंगात धमक डोळ्यांत चमक
कमरेत लचक नजरेत वचक
काळजास का देसी चरका
मारूनि मुरका कुर्रऱ्यानं
जशि कुणा घायाळ कराया
नेत्रशरांच्या माऱ्यानं

गाल रंगदार चाल ढंगदार
धुंद नागिणी जशी चमकशी
नवरसरंग-फवाऱ्यानं
चाल हळू जरा, सावर, आवर
पदर उडाला वाऱ्यानं

उघड दार उघड दार,Ughad Daar Ughad Daar

उघड दार उघड दार
प्रियकरास आपुल्या
उघड दार, उघड दार

मध्यरात्रिच्या नभात
शांत चांदणे खुले
पांघरूनी रश्मिजाल
गाढ झोपली फुले

अजुन हा निजे न भृंग
मरंद-गुंगिने भुलून
मंजु गुंजनात दंग
अधिर त्या नको सकाळ
त्या दिशाहि उजळल्या
मध्यरात्रिच्या निळ्यांत
उघड उघड पाकळ्यां

आमुचे नाव आसू ग, Aamuche Nav Aasu G

आमुचे नाव आसू ग !
गहिऱ्या गालावरल्या गुलाबांच्या कलिकांनो,
ऐका ग बाई ऐका ग !


कन्या सासऱ्याशी जाते ग बाई, मागे परतुनी पहात ही आई
पापणिच्या पालखीतुनी मिरवित मिरवित नेते ग

नयनांच्या नीरांजनी आम्ही जळतो वाती ग

बुबुळांच्या बागेमधली ही फुलपाखरे निळी
श्रीकृष्णाच्या मुरलीवरली सात टिंबे आम्ही दिली
गवळणीच्या गळ्यांतले आम्ही हार झालो ग

बिंदुएवढ्या आम्हा मध्ये-
तरते जगही बुडते ग, बुडते जगही तरते ग
आमुचे नाव आसू !