ये निद्रादेवी,Ye Nidradevi

ये निद्रादेवी
तुझे सावळे हात प्रियाच्या पाठीवर ठेवी

घाव घेऊनी शोककथांचे
अंगावरती वण मुक्या व्यथांचे
वत्सलतेचे लेप मुलायम तूच हळू लावी

दु:खभागल्या या डोळ्यांवर
चंदनशीतल घालुन फुंकर
थकलेल्या या दिठिस उद्याची सुखस्वप्ने दावी

कृष्णे तुझिया मांडीवरती
लाभु देत या लव विश्रांती
साद सुगंधित तुझा तूच या अंगाई गावी

मीच माझ्या धामी रामा,Meech Majhya Dhami Rama

मीच माझ्या धामी रामा बंदिवान झालो
सख्या-सोय-यांच्या बेड्या हाति पायि ल्यालो

दुरावले सज्जन सारे, निंदतात पोरे-सोरे
घोट अमृताचा म्हणुनी चढी भांग प्यालो

बंद करून खिडक्या-दारे, मीच कोंडले रे वारे
फास घेउनी मायेचा, जितेपणी मेलो

आता समर्था रे बापा, तूच जाळ पापा तापा
नादरूप पस्तावा मी, तुझ्या पदी आलो

निळा समिंदर निळीच,Nila Samindar Nileech

निळा समिंदर, निळीच नौका
निळे वरी आभाळ
निळी पैठणी, निळसर राणी
निळीच संध्याकाळ


बेतात राहू दे नावेचा वेग
रातीच्या पोटात चांदाची रेघ

डचमळ डुचमळ नकोच फार
नावेत नवखी गर्भार नार
चालु दे नाव जसा श्रावण मेघ

नाजुक नारीला नकोच त्रास
कळीच्या झोळीत लपला सुवास

म्यानात राहू दे वाऱ्याची तेग

अलगद होऊ दे नौकेची चाल
धिमाच राहू दे वल्ह्याचा ताल
नकोस पाडू रे पाण्याला भेग

पल्याड दिसतिया खाडिची वेर
नाजुक नारीचे तिथे माहेर
आवर मायेचा नारी आवेग

गोकुळ सोडुन गेला माधव,Gokul Sodun Gela Madhav

गोकुळ सोडुन गेला माधव, उभा वाहतो वारा
उदास झाले गोकुळवासी, धेनू न शिवती चारा

कुंजवनीच्या कळ्या जळाल्या, फुलल्यावाचुन देठी
करपुन गेली बीज-बियाणे, भूमातेच्या पोटी
शुकापिकांच्या कंठी झाले, सूर थिजुनिया गारा

वार्धक्याची खचली कंबर, तरुणपणा हो वेडा
उंबरठ्याच्या आतच खचला, बाळपणाचा गाडा
लावण्याची झडे नव्हाळी, गाव गहिवरे सारा

किती दिसांनी आज भेटसी,Kiti Disani Aaj Bhetasi

किती दिसांनी आज भेटसी, पुसशी कुशल मला
तुझ्याचसाठी झुरते मनि मी, कशी सांगू रे तुला

प्रीतीची वचने राजा, विसरू कशी?

दिवस सहज निघुनी जातो, रात्री आठव येतो
अश्रुंनी माझी भिजुनि जाई उशी


मानभावी पुरूषी वाणी, फुलपाखरांची गाणी
स्त्री-जाति वेडी भुलुनि पडते फशी

एकवार मधुकर येतो, चैत्रमास चाखुन जातो
स्वप्नाळू राही, फुलवेली वेडीपिशी