पावसात नाहती लता,Pavasat Nahati Lata Lata

पावसात नाहती लता लता कळ्या फुले
सुगंध धुंद रात ही आज राज्य आपुले

शांत शांत आसमंत, शीत वात धावतो
अंग अंग चिंब हो चुकार थेंब चावतो
घे कुशीत आसरा जवळ येई प्रेमले

हाच योग ना सखे तू मनात ठेवला
आयता घरातही मिठीत चंद्र गावला
कोटरात पक्षीही असेच आज झोपले

पाहिजे तसे घडे लाज तरीही वाटते
सौख्य सहज लाभता भीती आत दाटते
गारठ्यातही उगा तो कपोल तापले

जय जयकारा करा गर्जू,Jay Jaykara Kara Garju

जय जयकारा करा गर्जू द्या ज्ञानांच्या वाटा
देवाहून हा सान, थोर रे देव माणसांचा

तो नीतीचा पुतळा केवळ निंदेने मळला
हरपून गेल्यावरी हिऱ्याचा उजेड त्यां कळला
पस्तावा हो या गावाला आता अपराधाचा


चला उभारू स्मारक त्याचे मोक्याच्या जागी
असा कधी ना झाला होईल जन-नेता त्यागी
मावळल्याने होतो का रे अस्त भास्कराचा

गेला तो तरी स्मरणरूपाने आपणात आहे
जोवर वरदा कृष्णा गोदा देशातून वाहे
कीर्ती मूर्ती अमर तयाची अमर मार्ग त्याचा

कुणी तरी बोलवा दाजिबाला,Kuni Tari Bolava Dajibala

मी तर जाते जत्रंला
गाडीचा खोंड बिथरला
बरं नाही घरच्या गणोबाला
कुणी तरी बोलवा दाजिबालादाजिबा सारखा दिर दुनियेमध्ये नाही
गोऱ्या भावजयीची त्यांना लई अपुर्वाई
त्यांची बाईल होईल तिची खरी पुण्याई
हेंदट आमच्या नशिबाला,
कुणी तरी बोलवा दाजिबाला

दाजिबांचा स्वभाव लई गुलहौशी
सजवतील घोडा सांगितल्यासरशी
मला पुढं घेतील हसून चटदिशी
निघता निघता उशीर झाला,
कुणी तरी बोलवा दाजिबाला

दाजिबा म्होरं घोड्यावर बसल्या-बसल्या
अंगाला अंग लागतं, अन्‌ होती गुदगुल्या
बाळपणीच्या येती आठवणी फार मागल्या
मी लई भुलते रुबाबाला,
कुणी तरी बोलवा दजिबाला

साज शिणगार केला, ल्याले साखळ्या तोडे
ऐन्याची घातली चोळी अन्‌ जरीचे लुगडे
अशा मध्ये असावे संगे दाजिबा तगडे
म्होरं मग ठाउक जोतिबाला,
कुणी तरी बोलवा दाजिबाला