स्मरशिल राधा स्मरशिल,Smarashil Radha Smarshil

स्मरशिल राधा स्मरशिल यमुना
स्मरशिल गोकुळ सारे
स्मरेल का पण कुरूप गवळण
तुज ही बन्सिधरा रे

रास रंगता नदी-किनारी
उभी राहिले मी अंधारी
नकळत तुजला तव अधरावर
झाले मी मुरली रे

ऐन दुपारी जमीन जळता
तू डोहावर शिणून येता
कालिंदीच्या जळात मिळुनी
धुतले पाय तुझे रे

मथुरेच्या त्या राजघरातुन
कुंजवनी परतता तुझे मन
उपहासास्तव तरी कधी तू
आठव करशिल का रे

चार होत्या पक्षिणी त्या,Char Hotya Pakshini Tya

चार होत्या पक्षिणी त्या रात्र होती वादळी
चार कंठी बांधलेली एक होती साखळी

दोन होत्या त्यात हंसी राजहंसी एक ती
आणि एकीला कळेना जात माझी कोणती

शुभ्र पंखांतून त्यांच्या वीज होती साठली
ना कळे एकीस की माझी लियाकत कोठली

तोडुनी आंधी तुफाने चालल्या, ती चालली
तीन होत्या दीपमाला एक होती सावली

बाण आला तो कोठुन जायबंदी हो गळा
सावलीला जाण आली जात माझी कोकिळा

कोकिळेने काय केले ? गीत झाडांना दिले
आणि मातीचे नभाशी एक नाते सांधले

मी सुरांच्या अत्तराने रात्र सारी शिंपली
साधनेवर वेदनेवर रागदारी ओतली

ती म्हणाली, एकटी मी राहिले तर राहिले
या स्वरांचे सूर्य झाले, यात सारे पावले